Faits divers

Zimowo

2012-01-15T11:54:00.002+01:00

Ten się nie gubi...

2011-12-27T22:00:00.000+01:00

... kto nigdzie nie chodzi.
A ja ostatnio bardzo dużo chodzę. Wszędzie. Ale rzadko wychodzę wtedy z domu. Wracam do miejsc, które dawno zostawiłem za sobą. Do miast w wyobraźni, których miałem już nigdy nie zobaczyć. I znów oglądam horyzonty, nad którymi słońca już zaszły.Bo nic w człowieku nie umiera do końca. Nic go na dobre nie opuszcza. I jeśli dziś podejmiesz decyzje o nierobieniu czegokolwiek, co choć w najmniejszym stopniu określa Cię jako osobę - możesz być pewny, że za miesiąc, rok, dekadę, a może trzy... znów wrócisz na drogi, których piachu tak długo nie oglądałeś.
I tak było ze mną. Wróciłem. Ale o tym gdzie, do czego i dlaczego nie warto tu pisać. To nie miejsce na ckliwe bajanie o marzeniach, tęsknotach.
Ale byłem pod ziemią. Na kopalni, razem z Panem Bronisławem Komorowskim. I spotkałem ludzi wydobywających czarne złoto. Nie wiedziałem co im powiedzieć. A teraz nie wiem jak o nich opowiedzieć.

Niedługo potem, choć to było już dawno. Wielu ludzi rozmawiało. Choć miałem wrażenie, że tylko mówią w swoim kierunku. Bo nikt nikogo nie słuchał. Dziś rzadko słuchamy tych, którzy do nas mówią. I tak mało czasu poświęcamy na rozmowę. A jeszcze mniej czytamy. Dlaczego więc najgłośniejsze zdają się być słowa na tekturowym pudełku, które trzyma mężczyzna nie odzywający się słowem?

Czasami nie mam już siły walczyć z prądami, które pchają mnie w tył. Czuję przybijające do podłogi zmęczenie po najlżejszej pracy. I przestaje mówić, kiedy nikt mnie nie słucha. Gdzie byśmy byli, gdyby ci, których fotografie teraz oglądacie byli zmęczeni, albo przestaliby walczyć o wartość swoich słów? Gdzie będę, kiedy najmniejszy wiatr w oczy będzie dla mnie przeszkodą nie do przejścia?

Czy dojdę tam, gdzie chcę dojść?

Na fotografiach (od góry):

1. i 2. Górnicy czekający na spotkanie z prezydentem Bronisławem Komorowskim na głębokości 946 m na kopalni Bogdanka k. Lublina.

3. i 4. Mężczyzna protestujący w sprawie na otwartej debacie z Krzysztofem Żukiem - prezydentem miasta Lublina.

.

2011-11-02T10:15:00.003+01:00

21.10.2011 - I dzień Electric Nights

2011-10-25T14:07:00.002+02:00

Festiwal muzyki alternatywnej w ACK Chatka Żaka w Lublinie ściągnął do sali widowiskowej kilkaset miłośników najróżniejszych brzmień.
Lubelska Szkoła Fotografii, jako partner organizacyjny, odpowiadała za obsługę fotograficzną imprezy. Wysłano więc kursantów i absolwentów, żeby pokazali czego nauczyli się na kursach.
Między innymi mnie...

Chyba już zawsze wydarzenia muzyczne będą dla mnie dziwne. I to nie tylko dlatego, że spóźniają się zespoły, które mają najbliżej. Ale dlatego, że staram się zrobić jak najlepsze zdjęcia czemuś, czego niejednokrotnie nie jestem w stanie pojąć. Nie chodzi mi bynajmniej o to, że nie rozumiem instytucji festiwalu i muzyki. To raczej coś z pogranicza "nie mogę się skupić, bo z głośników leci warkot popsutego kombajnu zmieszany z zarzynaniem worka po ziemniakach pełnego świnek morskich", a "o kurde, oni nastroili instrumenty i grają to co chcą".

No ale gusta muzyczne pora odstawić na bok i zająć się fotograficzną częścią posta.

Pierwsi na scenie zawitali półfinaliści Must be the music, którzy zachwycili Korę -

Eris is my home girl.

Formacja, po krótkim występie ustąpiła miejsca grupie Fonovel. Tych trzech panów porwało publikę na wysokość fonicznej stratosfery!

A jak spisali się członkowie Hatifnats? Stanęli na wysokości zadania. I choć nie byli i nie są zespołem, który sam bym włączył, to coś w sobie mają.

Moim odkryciem wieczoru, skonsumowanym zakupieniem płyty jest bez wątpienia Sorry Boys.
Niesamowici, zabierający słuchaczy w podróż jakiej nie doświadczali nigdy wcześniej. A cover Johnnego Cash'a oficjalnie ogłaszam utworem festiwalu!

Na zakończenie wystąpił zespół, którego nie trzeba nikomu przedstawiać. Riverside pokazał, że po dziesięciu latach grają jeszcze lepiej i jeszcze dojrzalej. A co za tym idzie ich koncerty zostają w pamięci na długo...

A za niedługo kolejny dzień festiwalu...

Gigapost!

2011-10-13T22:10:00.003+02:00

Po prostu zebrało się wiele rzeczy, które powinny pojawiać się w osobnych postach. Ale niestety ostatnio nie jest tak luźno z czasem, żeby przyłożyć się do napisania czegoś z sensem. Dziś jednak mam wolny wieczór więc i post się pojawi. A że nadrobię nim spore zaległości, to będzie długi (czyt. Giga!)
Gotowi? Zaczynamy!

10.10. miałem kolejne w swoim życiu urodziny. A skoro urodziny to przydałoby się pewne podsumowanie tego, co przez ten rok udało mi się zatrzymać przed obiektywem.

Na początek odpowiedni soundtrack: KLIK!

A zatem TOP 10 fotografii zrobionych w wieku 22 lat.

Miejsce 10

Pamiętna sesja z Markiem z RZ Studio. Jakiś czas później jego żona wzięła tę samą modelkę i zwyczajnie skopała nam tyłki swoimi fotografiami. Wniosek jest więc prosty - zajmuj się tym co umiesz zrobić!

Miejsce 9

Zrobione po długiej przerwie. Wreszcie pojawił się czas na spokojne fotografowanie. Fotografia, którą bardzo lubię. Niedawno pokazałem ją na spotkaniu z Bogdanem Konopką i stwierdził, że "ten napis to zupełnie mi tu nie pasuje". Może faktycznie. Niemniej jednak tutaj we wciąż niezmienionej formie.

Miejsce 8

"Makbet" w reżyserii Leszka Mądzika. Każdy, kto widział choć jeden ze spektakli tego reżysera wie, jak specyficznymi są one tworami. A scena śmierci Makbeta pośród czerwonych sopli mocno utkwiła mi w pamięci. Sam spektakl... no cóż, nie o tym tutaj.

Miejsce 7

To był jeden z tych wyjazdów, które trudno zapomnieć. Wschód słońca, na który powinienem się zdecydowanie cieplej ubrać, to może nie odchorowywałbym go przez kilka dni. Jednak to zdjęcie jest wspomnieniem które wymagać będzie dedykacji. To był bowiem jeden z ostatnich wyjazdów z ludźmi, którzy uczyli mnie zdecydowanych podstaw fotografii i zawsze podawali mi pomocny statyw.
Koyot, Pituch, mirqxx, kowi, Misiaczek, Vinci, Gelopa, Muniek, Migdal, AndreV, fixus, sławol i paru innych. Wielkie podziękowania dla was wszystkich!

Miejsce 6

Lublin, pl. Wolności. Chwilę przed wejściem do szkoły, w której prowadziłem koło fotograficzne. Ilekroć na nie patrzę wiem, że nie wolno mi zapomnieć, że fotografia to jednak kwestia szczęścia i przypadku.

Miejsce 5

Zdjęcie, które pomogło mi zdobyć moje fotograficzne ostrogi. Znalazło się w katalogu Gliwickich Spotkań Teatralnych i wciąż promuje spektakl "Przejście" w reżyserii Leszka Mądzika.

Miejsce 4

Festiwal Sztukmistrzów w Lublinie. Wyróżnione na serwisie digart. A poza tym to kolejne ujęcie, które przypomina mi o ogromnej roli szczęścia w życiu fotografa.

Miejsce 3

To dość niedawne ujęcie i jedno z najlepszych fotograficznych wspomnień. Najpierw koncert, potem spotkanie twarzą w twarz z legendą. A miny organizatorów po moim pomyśle z otwartym samochodem nie zapomnę długo. No i jeszcze zamki, które nie trzymają. To był jeden z tych dni, kiedy kładąc głowę na poduszce zastanawiasz się, jak to jest, że świat pozwala ci robić tak cudowne rzeczy!

Miejsce 2

Nie jestem pewien, czy pokazywałem je na blogu. Cały materiał o instrumentariuszkach wciąż skrywam w tajemnicy, ale mam nadzieję, że już niedługo. Soon my precious, soon...

Realizacja tego fotoreportażu była najlepszą szkołą fotografii, jaką kiedykolwiek dostałem. Tyle bęcków dla pokory i ogłady chyba nigdy już nie zdarzy mi się dostać w tak krótkim czasie. Korzystając więc z okazji chcę podziękować Jackowi Świerczyńskiemu - za to, że dał się przekonać, że podołam tematowi i za wszelkie uwagi, które od niego dostałem i Karolowi Zienkiewiczowi - za wiarę, którą do dziś dnia mnie obdarza w ilościach niezwykłych.

Miejsce 1

Pierwsza fotografia, pod którą widniał nie tylko mój podpis, ale w towarzystwie nazwy agencji. Pierwsza fotografia, która się sprzedała. Pierwszy prawdziwie fotoreporterski wyjazd. To tam zdobyłem swoje ostrogi. Za to podziękowania należą się Jackowi Szydłowskiemu, który trzymał mnie wtedy na duchu i nie pozwalał się załamać.

Zanim przejdziemy dalej ... KLIK!

Dziarskość ludzi starszych jest przez nich z jakiegoś powodu ukrywana. Kiedy jadą autobusem zawsze zajmują miejsce siedzące. Ale kiedy trzeba przenieść dwa razy dłuższą od siebie blachę na parapet, to nie ma co dzwonić po wnuczka, tylko samodzielnie pomykać po chodnikach. Brawo pani babciu, trzeba dawać przykład!

Zawsze uważałem, że najwięcej można osiągnąć szczerością. Dlaczego? Bo dziś ludzie są tak zaskoczeni, kiedy mówi się im prawdę, że w szoku mogą pozwolić nam na różne dziwne rzeczy, na które normalnie by nam nie pozwolili. Właśnie w ten sposób udało mi się dziś wejść na dach jednego z lubelskich domów handlowych. O szczegółach w jednym z następnych postów. A teraz tylko jedno zdjęcie.

Setny post, panie premierze!

2011-10-02T15:01:00.001+02:00

W kinie w Lublinie! Jak śpiewały Brathanki :)
Jednak nie w kinie, ale tuż obok, bo w lubelskim klubie Archiwum pojawił się wczoraj premier Donald Tusk.
Spotkanie ze studentami było kolejnym przystankiem na trasie autobusu tuska.
W Lublinie obeszło się bez działaczy Greenpeace, ale premiera powitali kibic Motoru Lublin.
"Ole! To my kibole" przeplatało się z jeszcze donośniejszym "Donald matole, twój rząd obalą kibole". A do tego podskakiwali jak piłeczki ping-pongowe krzycząc "Kto nie skacze ten za Tuskiem! Hej!".

Na przyjazd premiera czekały również zastępy dziennikarzy. Lokalne media to nie wszystko. Nie zabrakło kamer Polsatu, TVNu, ani Pod Prąd TV.

A jak wyglądało powitanie Donalda Tuska, kiedy wysiadał z autobusu? No cóż:

A na zakończenie mały smaczek ze spotkania z premierem:

Na kogo on zagłosowałby w nadchodzących wyborach?

Talent do wpadania na głupie pomysły.

2011-09-15T11:29:00.001+02:00

Był wtorek, kiedy zadzwonił do mnie jeden z organizatorów Europejskiego Festiwalu Smaku.
- Chcesz jeszcze pofotografować?
Byłem opóźniony z oddaniem dużego materiału, ale co tam. Czasami trzeba złapać byka za rogi i dać się ponieść. Poza tym, taka okazja może się nie powtórzyć.
Mam talent do wpadanie na głupie pomysły. Może nie są one jeszcze z poziomu "czyś ty oszalał?", ale palcami stoję już na linii "". Więc dlaczego nie zrobić zdjęcia jadącego samochodu z drugiego jadącego samochodu? Powinienem chyba dodać, że ten, w którym ja siedziałem miał otwarte drzwi do paki. Plan był taki, żeby tam siąść i ładnie spanoramować jadące za nami zabytkowe BMW. Teoria na sześć!
Na parking podjechał czarne mercedes na kalifornijskich blachach, z którego wyszedł, jak zawsze uśmiechnięty Stan Borys.
- Stan, to jest twój fotograf, poznajcie się.
Nie wiem, który z nas bardziej się denerwował. Ja, bo zlecenie było poważne. Stan, bo sesja i całe spotkanie było niespodzianką, których odniosłem wrażenie, że nie lubi. Czy organizator, który wiedział co chcę zrobić.
Początek był łatwy. Powitanie, rozmowy, ustawianie i pamiątkowe zdjęcia. Krótki spacer, drugie śniadanie z malin i rozluźniająca rozmowa. Później zaczęły się delikatne schody. Tłumaczyłem Stanowi co chcę zrobić i jak będziemy jechać. Uśmiechał się szeroko, twierdząc, że nie ma problemu. Wsiadł do samochodu ze swoją kobietą i ruszyliśmy.
Zdjęcia nie mam. Tego, o które mi chodziło. Mam wiele słonecznych, zielonych, udanych zdjęć z rozwianymi blond włosami Anny i uśmiechniętą twarzą Stana. Ale nie mam najważniejszego zdjęcia. Dostałem niesamowitą szansę, której nie mogłem tak zmarnować. Zatrzymaliśmy oba auta i po krótkim namawianiu udało mi się zamienić miejscami z Anna.
Mówiłem już, że mam talent do wpadania na głupie pomysły? No więc mam jeszcze jeden - jak już na jakiś wpadnę, to zazwyczaj dzieją się niekoniecznie dobre rzeczy. Gdzie tu talent? Jeszcze nic mi się nigdy nie stało!
Siedzę więc obok Stana w ciasnym jak cholera kokpicie i staram się zrobić zdjęcie określające artystę.
Kiedy nie masz czasu na planowanie i myślenie, zdaj się na instynkt. Szeroki kąt, odchylam się jak tylko daleko mogę od twarzy Stana. W wizjerze kontroluję kompozycję. Pstryk. Pstryk. I tracę oparcie!
Okazało się, że drzwi w samochodzie nie były przeznaczone do opierania się o nie. Całe szczęście, że nogi miałem schowane dość głęboko i (tutaj pojawia się działanie ww. talentu) nic mi się nie stało. Potem przejechaliśmy jeszcze kilkadziesiąt metrów. To był koniec trasy. Wróciłem do bezpiecznego samochodu, zapiąłem grzecznie pasy i modliłem się, że mam zdjęcie. Że mam portret.
Pożegnaliśmy się, uścisnęliśmy dłonie i pojechałem.

A portret?

Dziękuję Stan!

Po Europejskim Festiwalu Smaku

2011-09-12T10:57:00.000+02:00

Wczoraj, benefisem Stana Borysa, zakończył się trzydniowy fotograficzny maraton. Mowa oczywiście o tytułowym festiwalu. Pojawiły się kilogramy zdjęć, gramy snu i tony przyjemności.
A wszystko to zwieńczone możliwością fotografowania Stana Borysa w czasie jego koncertu i benefisu tuż sprzed sceny. Po wszystkim wziąłem głęboki oddech, bo to już koniec. Już można się rozluźnić i wrócić do domu. Już można...
No właśnie, co już można?
Można usiąść na krawężniku lubelskiego Starego Miasta. Można schować aparat do torby. Można rozejrzeć się po już pustym placu farnym. Można wstać i iść. Po kolejne fotografie.

Głupcem ten, kto twierdzi, że w fotoreporterze nie ma krzty romantycznego rewolwerowca.

Na zakończenie jedno (reszta już niebawem):

Co mamy do (o)powiedzenia?

2011-09-04T23:42:00.001+02:00

Coraz częściej się mądrze.

Ale i coraz częściej nie wiem, czy mam rację.

Ostatnio poziom trudności życia wzrósł z easy na medium. Myślę, że to przez decyzje, które najwyższy czas podjąć. To te z rodzaju być czy mieć, albo nie ma odwrotu. I wszystko byłoby fajnie, gdyby konsekwencje nie były tak trwałe w niektórych wypadkach.

Coraz mniej fotografuję. Nie dlatego, że nie chcę, bo chce bardziej niż kiedykolwiek (chyba właśnie dlatego, że nie mogę), po prostu brak mi czasu. Zacząłem pracować w zakładzie fotograficznym. Więc teoretycznie robię więcej zdjęć niż zazwyczaj robiłem. Szkoda tylko, że wszystkie są do siebie takie podobne.

- Dzień dobry. Do dowodu obowiązuje lewy półprofil, proszę zdjąć kolczyki i odsłonić lewe ucho. Zapraszam na krzesełko. Proszę obrócić całą sylwetkę w prawo. Teraz skręcić głowę w lewo. Drugie lewo proszę pani. O tak, dokładnie. A teraz delikatnym ruchem, niech pani położy głowę na prawym ramieniu... To jest lewe ramie. A teraz broda nieco wyżej. Odrobinę niżej. Proszę spojrzeć na moja rękę i się nie ruszać.

Klik, pstryk, błysk.

- A teraz z delikatnym uśmiechem.

Klik, pstryk, błysk.

- Dziękuję, zapraszam do komputera, wybierzemy ujęcie. Z tych dwóch prawe czy lewe?

I tak dalej. I gotuje się we mnie, że nie walczę o kadr w fotoreportażu.

Zawsze wierzyłem, że jeśli w życiu będę robił to, co kocham, to pieniądze przyjdą same. Ale już wiem, że nie.

Niemniej jednak nie tracę nadziei. I walczę...

A w tej walce o kadr, czas, historię zdarza mi się wygrać. Więc kiedy zakładam do aparatu przeterminowany 5 lat film wiem, że nie poddam się bez potu i krwi. Zapala się we mnie pierwotna potrzeba opowiadania obrazami tego co widzę i co czuję, kiedy widzę. Idę w miejsca, gdzie nigdy nie byłem, spotykam ludzi, których nie zapomnę do końca życia. I obiecuję sobie, że do nich wrócę, jak tylko znajdę czas. Do kobiet spod kamienicy, do gościa z piwem przybyłego znad morza i połowy człowieka wystającego z dziury w suficie.

Idę drogą wybrukowaną kadrami. Jak małe dziecko, które skacze z płyty chodnikowej na inną płytę krzycząc "nie mogę stanąć na szarą". Więc omija szare kadry. Omijam te, które jeszcze przed zrobieniem mi nie odpowiadają. Mocnymi tupnięciami staję jednak na reszcie prostokątów. A z każdym krokiem słychać szczękniecie migawki. Idę drogą wyłożoną kadrami.

W takiej podróży celem jest podróż per se. I właśnie to jest w niej najpiękniejsze - brak końca.

Każdy z nas jest fotografem. Zatrzymujemy w pamięci wspomnienia, do których wracamy. Emocje, które przywołujemy. Obrazy, w które wpatrujemy się, kiedy zamykamy oczy przed snem. W naszej, ludzkiej, naturze leży kolekcjonowanie wspomnień. To chyba dlatego tak łatwo wpadamy na tory pasji, tworzenia i dzielenia się z innymi tym, co mamy do (o)powiedzenia. Człowiek jest istotą tworzącą, czy tego chce czy nie. A twórczością jego są zarówno fotografie, jak i historie, które kadry starają się przekazać.

Przez czas i przestrzeń

2011-08-16T12:28:00.000+02:00

O tym, jak ważnym jest iść odpowiednią dla nas drogą, dowiadujemy się dopiero, kiedy z niej zejdziemy. Łatwo więc zauważyć, że prawdziwą wartość fotografii poznamy w chwili, kiedy nie będziemy mogli znaleźć czasu na wzięcie aparatu w dłoń.
Zaczynamy pracę, która nie pozwala nam na włóczenie się po ulicy i szukanie kadru. Całe dnie spędzamy w pomieszczeniu, z którego (jak z klatki) nie możemy wyjść i zaczerpnąć świeżych kadrów. No cóż... życie.
Przychodzi jednak czas, kiedy w natłoku zmagań z rzeczywistością otwiera się furtka. Łapiemy wtedy torbę, czy plecak i ruszamy w pogoń za słuszna ekspozycję szybciej niż psy za zającem.
Z każdego szczęknięcie migawki czerpiemy więcej życiodajnej energii niż kiedykolwiek, a świat dookoła tętni kadrami. Wolność.
Następnego dnia wracamy do klatki i grzecznie, z lekko opuszczoną brodą idziemy inną niż powinniśmy ścieżką. I czekamy, na kolejne uchylenie furtki...

Sztukmistrze i po sztukmistrzach

2011-08-01T15:01:00.000+02:00

Musi istnieć muza fotografii. Jak inaczej wytłumaczyć nasze tańce ze światłem i kokieterie świata przed obiektywem? Każdy fotograf, biorąc do ręki aparat czuje mrowienie na siatkówce oka i opuszce palca, który leży jeszcze spokojnie na spuście migawki. I idziemy w tango z kadrem.
Wolny, wolny, szybki szybki...
Rozglądamy się niby spokojnie, ale tak naprawdę wzrok wybiera z otoczenia urywki warte zatrzymania. Nie sposób kłamać fotografią. Ona obnaża nasze myśli, pragnienia i marzenia. Pokazuje to, czego się boimy i to, co czujemy w części sekundy. A zamiast stuknięć obcasów na parkiecie, słyszymy tylko szczęknięcia migawki.
Nie sposób być fotografem na pół gwizdka. To tak, jakby nasze serce tłoczyło krew tylko do jednej półkuli mózgu. A przecież w chwilach sam na sam z kadrem na tę jedną chwilę cała krew zamiera. Do żył i tętnic wpływa dopaminowo-adrenalinowy koktajl. Świat się zatrzymuje jak w najpiękniejszym Corte.

Wczoraj zakończył się lubelski festiwal Sztukmistrzów. A poniżej kilka kadrów z zatańczonego ze światłem tanga.

Sztukmistrze w Lublinie

2011-07-31T00:23:00.000+02:00

Mikro zapowiedź tego, co się pojawi na blogu po zakończeniu festiwalu.

Festiwal Sztukmistrzów w Lublinie

2011-07-30T09:36:00.000+02:00

Przy takim festiwalu nie może zabraknąć niczego i nikogo. Jest piękne niebo, deptak, mieszkańcy miasta, parada sztukmistrzów i rząd fotoreporterów.

Wolność fotografowania

2011-07-18T22:16:00.000+02:00

Gdzie się podziała nasza wolność? Nie wolność od celi, czy swoboda wypowiedzi, ale ta fundamentalna, naiwna wolność, której przejawy odczuwamy najsilniej jako dzieci. Kiedy uwiędła w nas chęć wspinania się po niestabilnych drabinach marzeń?
Najprościej odpowiedzieć, że to przez świat, dorosłość, codzienność, żonę, męża, teściów, dzieci, pieniądze... I można tak tę listę ciągnąć dalej niż się wydaje, a jednak nie przyznamy się do tego, że prawdziwy powód chorobliwego stanu rzeczy leży w nas samych. W zakurzonych od nieużywania sercach, duszach, czy gdziekolwiek mieszczą się komórki odpowiedzialne.
Sen o lataniu, o którym pisze się książki, kręci filmy i komponuje symfonie umiera w dniu osiemnastych urodzin? A może wcześniej. Prawdą jest jednak, że nie szukamy już w swojej codzienności niecodzienności. Przyjmujemy monotonię jako wyraz bezpieczeństwa i stałości, zapominając na dobre o wolności, której winniśmy w sobie bronić.
Ba! Ona nigdy nie powinna w nas więdnąć, a jednak.

Skoro już o wolności i lataniu mowa.

Homo Photographicus

2011-07-14T23:38:00.000+02:00

"Wszystko zostało już sfotografowane!"

Właśnie od takich słów zaczęła się moja poważna podróż fotograficzną ścieżką. Od basenu zimnej wody wylanego mi na głowę bez jakiejkolwiek litości. I nadal nie mogę się wytrzeć. Bo za każdym razem, kiedy mam uczucie zrozumienia czegoś, ktoś znów serwuje mi objawione prawdy. Początkowo broniłem się jak mogłem przed słuchanie tego, co inni mają mi do powiedzenia, tłumacząc to sobie chęcią/potrzebą własnego stylu i pojmowania fotograficznych realiów. Później był etap ślepego słuchania co starsi stażem mają mi do powiedzenia. A teraz... a teraz słucham każdego. Od mistrzów, przez osoby, które mają aparat po raz pierwszy w ręku, po niefotografujących. I to chyba najlepsza droga.

Gdyby ktokolwiek znał receptę na zdjęcie idealne, dajcie znać!

Zanim jednak pojawi się ów przepis, robimy setki, tysiące, ba... setki tysięcy fotografii, które najpierw są (hmmm) trudne w odbiorze, później się rozwijamy. Warto zastanowić się skąd można czerpać bodźce do rozwijania warsztatu fotograficznego. Zbieramy się w sobie i w pewnym momencie znajdujemy dość odwagi by pokazać je szerszej widowni niż pies. Zarejestrowanie się na jednym z portali umożliwiający budowanie internetowej galerii zajmuje chwilę i już możemy niecierpliwie czekać na ... no właśnie, na co? Czego oczekujemy klikając co kilak sekund "odśwież stronę"? I dlaczego tak bardzo cieszymy się, kiedy ktoś o nick'u fottoblondi* da nam najwyższą ocenę, a do tego kanonier56* napisze: wow? A przecież my pokazaliśmy palącą się świeczkę, a że aparat chciał poprawnie dobrać parametry ekspozycji, to wyszło nam ciemno dookoła, no ale płomień tak ślicznie wygląda. Ile z nas zrozumie, kiedy nasze zdjęcie zostanie mocno skrytykowane i wyzwane od gniotów i śmieciopodobnych tworów?

Krytykę, zwłaszcza tę pierwszą, niezwykle trudno jest przyjąć. I nie ma w tym przecież nic dziwnego. Przecież mam aparat, przecież jestem fotografem, przecież jestem artystą i uwieczniam świat takim jakim go widzę.

"Sztuka musi być ciekawa, lecz tylko dla Ciebie, a nie Twojego profesora, ojca lub księdza. Ty jesteś ostatecznym sędzią, ponieważ to Twoje wezwanie." - Stanisław Szukalski

To dla mnie bardzo ważny cytat, który powinien wziąć sobie do serca każdy, kto zajmuje się szeroko pojętą sztuką, twórczością czy innymi kreatywnościami. Mówi o odwadze i potrzebie szukania właściwej sobie ścieżki. Nie tak dawno na jednym ze wspomnianych już portali wdałem się w niezwykle krótką wymianę zdań z jednym z użytkowników. Skrytykowałem jego fotografię kwiatów balkonowych wykonanych na maksymalnej ogniskowej i wstawionej do działu macro. W dobrej wierze powiedziałem co według mnie szkodzi temu zdjęciu. Od doboru pory fotografowania, przez rozmieszczenie elementów czy zapanowanie nad tłem po dodanie do złego działu. Jako odpowiedź otrzymałem "ciepłe pozdrowienia" i zarzut, że przecież cytat, który mam w opisie na profilu (prezentowany powyżej Stanisława Szukalskiego) mówi o tym, że każdy jest własnym sędzią. Ale na miłość Boską, skoro już chcemy coś pokazać, to nauczmy się przyjąć krytykę. Czy to, że autor uznał pracę za godną pokazania czyni ją dobrą fotografią? Nie.

Dla kogo robimy zdjęcia? Dla siebie do szuflady? Dla psa do budy? Czy dla ludzi, żeby widzieli naszym obiektywem? Chcemy, żeby inni widzieli nasze prace. Chcemy, żeby je zauważali. I chcemy, żeby o nich mówili. Powinniśmy jeszcze chcieć o nich słuchać niezależnie od tego, czy nas chwalą, czy krytykują.

- Wszystko zostało już sfotografowane. - Powiedział Puchatek.

- Owszem - odrzekł Prosiaczek - ale czy Ty sfotografowałeś już wszystko?

.

2011-07-12T23:18:00.000+02:00

Gdybym była tylko ciekawska, trudno byłoby mi powiedzieć do kogoś: "Chcę przyjść do ciebie do domu i wysłuchać historii twego życia". Wydaje mi się, że ludzie powiedzieliby: "Zwariowałaś". Poza tym broniliby się ze wszystkich sił. Ale aparat fotograficzny, to jakby alibi. Wielu ludzi chce, żeby na nich od czasu do czasu zwracano uwagę, a można to zrobić w ten sposób.

Diane Arbus

w drodze nad Bałtyk

2011-07-10T20:25:00.000+02:00

Los pomimo swoich zakrętów pozwolił mi na niesamowicie głęboki oddechu. Udało mi się wyrwać z miasta i ciągłego znajdowania kolejnych problemów. Dworzec PKP, nocny pociąg do Kołobrzegu i prawie jestem na miejscu.
Nie chcę od razu pokazać wszystkich fotografii, które przywiozłem. Jeśli będzie ich za dużo, każdy je tylko przejrzy bez większej uwagi. Dlatego pojawiać się będą stopniowo (nie mylić z pojedynczo). Jadąc nad Bałtyk słuchałem w radiu wywiadu, w którym wypowiadał się psycholog twierdząc, że aby w pełni odpocząć, czasami należy dać sobie oddech nawet od własnej pasji. Wziąłem sobie głęboko do serca te słowa i starałem się czasami zostawiać torbę ze sprzętem w pokoju. Nieraz gryzłem paznokcie z żalu, że nie mam przy sobie aparatu, ale wtedy siadałem i cieszyłem oko świetlnym, społecznym, barwnym spektaklem, który dział się przede mną.
Zaskakujące jak wiele o fotografii możemy nauczyć się nie robiąc zdjęć. O ile spokojniej patrzymy na scenę, której nie fotografujemy. W myślach obchodzimy ją ze wszystkich stron, wyobrażając sobie parametry ekspozycji. Przed oczami stają nam obrazy, które chwytamy tylko wspomnieniami. A czasami zamiast obrazów w pamięci zostają nam emocje będące zaczątkami późniejszych fotografii.
Więcej o tym wszystkim w późniejszych wpisach. Przemyśleń, tych głębokich i płytkich pojawiło się niewiarygodnie wiele.

Prawie szesnaście godzin w pociągu relacji Lublin - Kołobrzeg owocuje jednym ciekawym zdjęciem.

.

2011-06-30T23:23:00.000+02:00

Street junkie

2011-06-23T09:46:00.000+02:00

Łajza

2011-06-16T21:39:00.001+02:00

Kilka lat temu bardzo poważnie myślałem o wyjeździe do Afganistanu. Jako fotograf, korespondent wojenny. W natłoku myśli, które mi wtedy towarzyszyły pojawiały się obawy o bezpieczeństwo, jedzenie, podróże i wysyłanie zdjęć. Bardzo długo myślałem o tym, czy wystarczy, żebym wsiadł w samolot, przekroczył granicę, zrobił kilka zdjęć i wysłał je w świat. Jednocześnie zastanawiałem się, co zrobię, jeśli jakiś rykoszet, żołnierz czy bojownik trafi mnie w głowę, nogę, ramię. Czy wtedy będę potrafił dać sobie radę.
No i oczywistą troską było to, czy sprzęt da radę. A co jeśli się zepsuje. A co jeśli uciekając, biegnąc za kimś, czy przeskakując przez jakiś mur rozbiję obiektywy?
Do Afganistanu, ani na żadną inną wojnę nie pojechałem i nie pojadę. Ale na jedno z pytań, które wtedy sobie zadawałem potrafię dziś odpowiedzieć. Już wiem co się stanie, kiedy zniszczę jakiś obiektyw.
Wiem też, że nawet na chwilę nie można kłaść plecaka, w którym jest aparat na jakimkolwiek bagażniku roweru. Nawet na sekundę, kiedy chcecie wziąć do ręki kompresor, który ktoś Ci życzliwie podaje. W tej jednej chwili rzeczywistość będzie chciała Cię nauczyć, że tak się nie robi i zrzuci Ci plecak na nieubłaganie twardy chodnik.
Potem wrócicie do domu z nadzieją, że nic się nie stało. Nawet widząc dekielek wbity w obiektyw pomyślicie "fuck, poszedł filtr". Tym razem miałem ogromne szczęście, bo poszedł tylko filtr. Fotograficzne podziękowania temu na górze. A ja dostałem poważne ostrzeżenie.

Pamiętajcie, sprzęt foto zawsze w torbie foto!

No chyba, że akurat robicie zdjęcie ;)

Jury ESK w Lublinie!

2011-06-14T21:57:00.001+02:00

Jak na pewno wiele z was wie Lublin walczy o miano Europejskiej Stolicy Kultury na rok 2016. W związku z tym miasto tętni od pewnego czasu wyjątkowym życiem. 13tego czerwca zawitało do nas jury owego konkursu, a więc włodarze miasta poprosili kulturową część Koziego grodu o stworzenie eventu tak wyjątkowego, by nie pozostały jakiekolwiek wątpliwości, kto powinien wygrać.
I tak na placu Litewskim mieszkańcy miasta odbijali swoje dłonie na ogromnej płachcie. A całości towarzyszyły rytmiczne uderzenia od zespołu Sambasim. Nie mam pojęcia ile osób zebrało się w tym czasie w centrum miasta, ale pokuszę się o szacunek na tysiąc! Przyjechało jury, odbili swoje dłonie i chyba było pod wrażeniem. Z resztą, kto by nie był.
Później ruszył korowód na Stare Miasto, gdzie wciąż przy rytmach bębnów można było podziwiać fireshow pod Trybunałem miasta.
Pojechałem na plac litewski z myślą, że "może coś się trafi". Wróciłem z toną zdjęć i niezwykłą energią, którą wspólnie wytworzyliśmy. Lublin i Lublinianie pokazali, że potrafią! Teraz pozostało utrzymać ten stan rzeczy!

No i oczywiście pozdrowienia dla znajomych:

Jacka

Moniki

Gosi ze Stefanem

Na koniec jeszcze mała niespodzianka. Otóż zdarzyło mi się powiedzieć kilka słów do mikrofonu odnośnie wystawy poświęconej lubelskim deskorolkowcom. Jeśli macie ochotę zapraszam do wysłuchania, a w tle oczywiście lecą powoli fotografie z wystawy.
KLIK

Prezes PiS w Rybczewicach!

2011-06-12T20:54:00.000+02:00

Jego wielmożność zawitał na lubelskie ziemie, a konkretnie do wsi Rybczewice nieopodal Gardzienic. Powodów jego wizyty możemy się doszukiwać we wszelakich miejscach. Od kampanii wyborczej zaczynając a na pierogach z kapustą kończąc. A może po prostu chodziło o PiS-owe święto ludowe...
Ale do rzeczy. Byłem, widziałem i fotografowałem. Chwilami dostanie się do byłego premiera graniczyło z cudem, ale fotoreporterską wspólnotą dawaliśmy radę. A jeśli zaś chodzi o zdjęcia...

A po tym wszystkim niektórzy dorwali się do komputerów i słali w świat swoje obrazki :)

Ollie over the city

2011-06-09T11:25:00.002+02:00

No Nocy Kultury w Lublinie w pubie "U Fotografa" można było zobaczyć pokaz prac słuchaczy Lubelskiej Szkoły Fotografii oraz wystawę jednego z nich. To szczęście i zaszczyt padły na mnie i choć wystawa jeszcze wisi, to z ogromną przyjemnością prezentuję poniżej nieco więcej fotografii niż trafiły na ściany.

Tak prezentuje się aktualna ekspozycja "U Fotografa", która nie przeszkadza w wypiciu tam piwka i posłuchaniu dobrych dźwięków.

A jakie zdjęcia powstały jeszcze w ciągu dziesięciu dni realizowania materiału?

Workplace w lubelskim klubie Graffiti.

2011-06-01T15:24:00.000+02:00

Po raz pierwszy byłem na tak kameralnym koncercie :)
Zespoły i reprezentanci widowni bawili się jednak mocno pozytywnie.
Jednak jednym z najsympatyczniejszych aspektów był fakt, że poznałem człowieka, którego od dawna ceniłem za jego fotografie - Roberta Grablewskiego. Serdeczne pozdrowienia dla niego!

Chłopaki z Workplace grają coraz lepiej i coraz ciekawiej. Wyrabiają się i nauczyli się pływać po punkrockowych wodach!

Człowiek w mieście

2011-05-29T23:42:00.000+02:00

Realizuję projekt o tematyce jak w tytule. Przed obiektyw wrzuciłem najbardziej zajawkowych ludzi jakich znam - deskorolkowców. A jak się układa współpraca?

Świetnie :)

Diaporama o spektaklach Mądzika

2011-05-27T16:11:00.000+02:00

W poniedziałek (23.05.2011) w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie odbyła się premiera diaporamy poświęconej ostatnim trzem spektaklom Leszka Mądzika. Myślę, że warto poświęcić jej chwilę, ale oceńcie sami:

KLIK

Ulicznie po raz kolejny

2011-05-20T07:47:00.001+02:00

Mam nowy nawyk - na ramieniu noszę włączony aparat. Gdziekolwiek idę. Miałem dość plucia sobie w brodę za niezrobienie wielu fotografii, bo nie zdążyłem wyjąć sprzętu z torby/plecaka.
Ostatnio nie mam za dużo czasu na sen, więc odpoczywam właśnie w drodze, z najlepszym przyjacielem na ramieniu i w pełnej gotowości. Poniższe zdjęcie powstało, kiedy wracając do domu zobaczyłem starszego mężczyznę karmiącego około 30, może nawet 40 gołębi. Kiedy wyjąłem aparat, żeby go sfotografować, zza rogu wyjechała dorożka, a stukanie końskich kopyt spłoszyło gołębie. Reszta to już sprawa refleksu i szczęścia. Głównie szczęścia ;)

Jeszcze w maju powinno się pojawić sporo nowych zdjęć. Wiosna przyniosła kilka projektów, których realizacja, choć czasochłonna, daje mi niezwykłą satysfakcję. Ale nie będę uprzedzał faktów.

Pozdrawiam,

Kroz

Cuda z katalogu GST

2011-05-14T11:37:00.000+02:00

Na jednej ze stron katalogu XXII Gliwickich Spotkań Teatralnych można się natknąć na owoc mojej współpracy z Leszkiem Mądzikiem. Chyba udało mi się połączyć swoją wizje spektaklu z wizją reżysera.

A do tego news, nareszcie w formie całkowicie oficjalnej.
W ramach zajęć w pracowni fotoreportażu w Lubelskiej Szkole Fotografii postanowiłem zrealizować materiał w otoczeniu bloku operacyjnego! Jest jedno z miejsc, gdzie obowiązuje odpowiedni strój. A jaki widać poniżej:

Chcecie wiedzieć więcej? Zaglądajcie!

Maj, a z nim wiosna!

2011-05-04T15:13:00.000+02:00

Wyjazdy, nawet te rodzinne warto wzbogacić obecnością aparatu, na który wszyscy (poza samym fotografem) będą narzekać. Każde przymierzenie się do strzału będzie piętnowane, a chęć obrzucenia fotografa kamieniami z pewnością sięgnie zenitu już po kwadransie. Jedyną linią obrony jest wybiegnięcie w przyszłość i obiecanie dobrych zdjęć. W zależności od wyrozumiałości grupy dostaniesz mniejszy lub większy kredyt zaufania. Wtedy przestaną się Tobą interesować i nie oglądając się za siebie pójdą ustalonym szlakiem. A Ty zostaniesz sam na sam z aparatem :)

Gorzej jeśli odjadą bez Ciebie do domu. Ale z powrotu stopem można przywieźć kilka mocno ciekawych kadrów... :)

Nieco Sandomierza i wypad do Ojcowskiego Parku Narodowego. Taki był plan. Zrealizowany w 100% (zwłaszcza część grillowa ;)). A co do samych zdjęć, to zobaczcie sami:

Astrofotografia

2011-04-23T21:26:00.001+02:00

Tytuł posta napisałem z dużej litery jedynie ze względów... ortograficznych. Ale od początku.

Zawsze uważałem fotografię za jedną z największych przygód mojego życia. A kiedy wybieramy się w podróż, po drodze spotykają nas inne, mniejsze, miniprzygody. Te oczywiście mogą przekształcić się w poważne wyprawy na krańce poznania i jeden krok dalej. Wczoraj natknąłem się na minidrogowskaz miniprzygody, która raczej nie stanie się motywem przewodnim mojej fotograficznej eskapady, ale gdzieś na pewno zaznaczę ją na mapie. Mowa o nocnych zdjęciach.
Zajarany (niestety to słowo najlepiej oddaje moje emocjonalne nastawienie do tej sprawy) obrazkami z internetu postanowiłem spróbować swoich sił. Złożyło się o tyle ciekawie, że owej nocy, kiedy ze znajomymi wybraliśmy się fotografować bezkres nieboskłonu, miały po nim śmigać Leonidy.
Wyjazd o północy, kilka minut drogi, by pozbyć się z otoczenia jasnego miasta. Rozstawiliśmy statywy i czekamy. Nic nie lata. Niby nic się nie dzieje, bo najwięcej ma ich być między 2 a 3 rano. Poczekamy.
Rozpoczęliśmy eksperymentalne dobieranie czasów naświetlania i poznawanie limitów naszych aparatów. W międzyczasie zrobiło się zimno. A Leonidów jak nie było, tak nie było do 2:30. Przyszła pora na powrót do domu i złapanie jakichkolwiek godzin snu.

Efekt niestety nie jest dokładnie tym, czego oczekiwałem. Ale kiedy powtórzę wyjazd będę bogatszy o kilka błędów. A na nich najlepiej jest się uczyć!

Misterium Męki Pańskiej

2011-04-21T23:27:00.001+02:00

Do niedawna miejscowość Świerszczów w województwie Lubelskim nie poruszała jakichkolwiek szufladek w pamięci. Ale teraz zarysowała się w mojej głowie dość wyraźnie. Misterium Męki Pańskiej, które jest tam odgrywane powinien zobaczyć każdy. A skoro nie wszystkim dane jest być tam w Niedzielę Palmową do użytku wchodzi magiczne medium - fotografia - i jej czarnoksiężnicy - fotografowie!

DIAPORAMA Z WYDARZENIA

SANS - odsłona druga! + BONUS

2011-04-16T14:19:00.000+02:00

Od ostatniego wpisu stały się trzy rzeczy:
1. Skończyłem obrabiać zdjęcia z projektu SANS, więc w poniedziałek oddam organizatorom ok. 100 fotografii, na dość przyzwoitym poziomie (chyba!).
2. Miałem pierwsze warsztaty z fotoreportażu w Lubelskiej Szkole Fotografii ( http://lsfoto.pl/ ).
3. Według wyników regionalnego etapu konkursu ESN Discover Europe zająłem III miejsce w kategorii "Europo zaskocz mnie!".

A coś więcej?

Jutro jedziemy całą grupą na Misterium Męki Pańskiej robić eventowy fotoreportaż. Łapki już mnie świerzbią :)

Discover Europe!
Ci z was, którzy śledzą mojego facebook'a mogli widzieć wpis prezentujący nagrodzone zdjęcie.

Załapane w sierpniu ubiegłego roku w miejscowości Veliki Prolog, Chorwacja.

Teraz fotografia idzie do etapu centralnego, gdzie zmierzy się z poważnymi konkurentami.

Wracając do fotograficznej opowiastki ze świata teatru poniżej wrzucam zdjęcia z SANSu. Więcej zdjęć z pewnością pojawi się na stronie organizatorów.

SANS - odsłona pierwsza!

2011-04-13T23:03:00.000+02:00

Były warsztaty, a potem sam festiwal. Event, który całkowicie odmienił moje patrzenie na wiele rzeczy. Cały przegląd okazał się niezwykłym sukcesem, a uczestnictwo (nawet tak niewielkie) w jego tworzeniu ogromnym zaszczytem. O warsztatach i samym konkursie w przyszłym tygodniu, kiedy poznamy zwycięzcę. A dziś dosłownie kilka kadrów z festiwalu.

W TVP Lublin o konkursie i warsztatach!

2011-03-24T23:01:00.000+01:00

Teatr w obiektywie

2011-03-18T21:27:00.001+01:00

Na Facebook'u pisałem ostatnio o planowanych warsztatach z fotografii teatralnej. Dziś dostałem uroczego maila od organizatorów, w którym jako bonusy dodali mi plakat i notkę prasową o całości eventu.

Serdecznie zapraszam!

Serdecznie zapraszamy do udziału w międzynarodowym konkursie fotograficznym "Teatr
w obiektywie", którego tematem są wydarzenia XXI Jubileuszowych Spotkań Artystów
Nieprzetartego Szlaku (SANS) - festiwalu teatralnego osób niepełnosprawnych, który
odbędzie się w dniach 8-11 kwietnia 2011 r. w Lublinie.

Chęć uczestnictwa w konkursie „Teatr w Obiektywie” należy potwierdzić drogą mailową:
teatrwobiektywie@gmail.com do 27 marca 2011 r. Zgłoszone osoby otrzymają szczegółowy
program oraz uprawnienia do fotografowania podczas wydarzeń festiwalu. Wezmą także
udział w bezpłatnych warsztatach fotograficznych ukazujących specyfikę pracy fotografa
podczas spektakli teatralnych.

Do konkursu kwalifikują się tylko zdjęcia zrobione podczas wydarzeń festiwalu SANS
w Lublinie w dniach 8-11 kwietnia 2011 r. Prace można zgłaszać w następujących
kategoriach: 1. Aktorzy, 2. Wokół Festiwalu, 3. Portret, 4. „Artystyczne spojrzenie”.
Autorzy najlepszych zdjęć otrzymają nagrody. Jedną z nich jest zaproszenie na tegoroczny
międzynarodowy festiwal teatralny we Lwowie.

Więcej informacji na: http://www.teatrwobiektywie.strefa.pl/

Szufladowe porządki

2011-03-17T17:43:00.000+01:00

Robiąc porządki an dysku natknąłem się na zdjęcie, które byłem pewien, że wrzuciłem na bloga. Przejrzałem więc posty a tam... nie ma.
Nadrabiam więc zaległości, bo zdjęcie lubię. Styczeń 2011, czyli nie tak dawno, jak mogłoby się wydawać.

"Przejście" reż. Leszek Mądzik

2011-03-10T18:33:00.000+01:00

Fotografując napotykamy często ścianę wzniesioną z dokonań ludzi większych od nas samych. Czy to wydawcy, który ocenia przydatność naszych zdjęć do opublikowania ich w artykule. Czy osób, które fotografujemy, a te niekoniecznie chcę być na kliszy. Jednak najgrubszą z tych ścian jest wizja...
Wizja artysty, który stworzył dzieło, a fotograf swoim aparatem powinien poruszać się gdzieś pomiędzy dosłownym jego pojmowaniem, a przekazem jaki niesie. I takie ściany mają różne wysokości, grubości, chropowatości. A jaką ścianą jest wizja Leszka Mądzika, który przez czterdzieści lat tworzy awangardę teatru światowego formatu? Konkretną, stabilną, nienaruszalną, monolitową płytą.
Co możemy zrobić ze ścianą? Każdą możemy obejść, przeskoczyć, zniszczyć lub wykuć sobie w niej dziurę na tyle dużą, by się przez nią przecisnąć. Ale są pewne ściany, przy których te czynności zawodzą. I to właśnie jedną z nich jest fotograficzna interpretacja "Przejścia".

Przed ścianą można też postawić rzutnik i zamienić ją na ogromny ekran, na którym wyświetlimy nasze fotografie. Postarać się połączyć wizję twórcy i fotografa. Chociażby na poziomie najcieńszej warstwy światła układającego się w obraz. Po prostu są ściany, których nie możemy zniszczyć. Z nich trzeba nauczyć się budować.

The News!

2011-02-28T17:50:00.001+01:00

Siedzą spokojnie przed laptopem wpatrując się w wyświetlany obraz z gry Baldur's Gate. Powoli stygnąca zupa nadal jest przepyszna, a wizja pierogów na drugie danie motywuje moje ślinianki do wyjątkowego wysiłku. Całą tę kulinarną euforię zakłóca krzyk z sąsiedniego pokoju.
- Administracja się pali! Łap aparat i biegnij!
Torba, aparat, buty, kurtka z wieszaka i w dół po klatce schodowej. Cieszyłem się jak dziecko z wyrobionego nawyku czyszczenia karty i regularnego ładowania akumulatorów. A teraz z życiem.
Trochę dymu, jeden wóz strażacki, zgraja gapiów i... nikogo z mediów! Nie pytam nikogo o zgodę, staram się dorwać zdjęcie i nie zostać przy tym mocno opieprzonym przez strażaków. Na zewnątrz dzieje się niewiele, co jakiś czas z budynku wychodzi strażak. Chmury dymu, które wylatują z najniższego piętra wyglądają nieprzyjemnie, niepokoju dodają płomienie, które sięgają sporo ponad parapety.
Kiedy podjeżdża kolejny wóz zaczynam się zastanawiać, czy coś przeoczyłem. Rozglądam się czujnie w poszukiwaniu kolejnych ujęć, w nadziei, że niczego nie opuszczę. Biegnę za drugą ekipą, ci szykują się do ewakuacji osób znajdujących się w budynku. Wbiegam na wysoką gorę zamarzniętego piasku, żeby mur administracji nie wchodził mi w obiektyw. Ustawiają pierwszą drabinę, potem jeszcze jedną, która sięga już do okien. Wychodzą pierwsze osoby. W głowie kołacze mi się myśl, że jestem za daleko! Robert Capa powiedział, że jeśli twoje zdjęcia nie są wystarczająco dobre, to nie byłeś wystarczająco blisko. A ja CHCĘ być wystarczająco blisko!
Podbiegam do drabin i zaczynam strzelać. Nikt mnie nie przegania, nikt nie krytykuje. W radiu jednego z ratowników słychać, że nikomu nic nie jest. Przez okna wychodzą kolejne osoby. Powodem okazało się być zwarcie instalacji elektrycznej.
Kiedy orientuję się, że mam skostniałe ręce i zaczynam trząść się z zimna, powoli wycofuję się z miejsca zdarzenia. Przede mną idzie starsza kobieta, która przed chwilą opuściła budynek.
- Ale zabawa - daje się słyszeć jej głos - od czterdziestu lat nie miałam takich atrakcji!
Wbiegam do domu, a w głowie daje się słyszeć jedynie mały skrzat, który swoim krzykliwym głosikiem wrzeszczy na całe gardło MAMY NEWSA, MAMY NEWSA! I faktycznie, maiłem newsa.
Informacja poszła do redakcji lubelskiego dziennika, wysłałem im też zdjęcia. Obiecali podpisać w razie publikacji.
Kiedy piszę te słowa, na stronie gazety jeszcze nie pojawiło się nic poza sucha informacją i stockowym zdjęciem. A skoro mogę być najszybszym rewolwerowcem, to będę. Poniżej kilka ze zdjęć.

Po drugiej stronie lustra

2011-02-25T21:48:00.000+01:00

Z różnych powodów zdecydowałem się na przekroczenie pewnej granicy. Z pomocą przyszedł Marek z RZ Studio i ruszyliśmy do boju.
W czasie "sesji" nauczyliśmy się wielu rzeczy. Zaczynając od "o, ale bajer", po "moja twarz psuje zdjęcie".
Można powiedzieć dużo, ale jedno jest pewne - kiedy ROBIĘ zdjęcia, stoję po słusznej stronie barykady!

Kolejne wejście do studia!

2011-02-14T11:21:00.001+01:00

Niedawno zapowiadałem na facebook'u, że po raz kolejny wchodzę do studia. Tak też zrobiłem.
Po raz kolejny nie byłem tam sam. Tym razem towarzyszem obiektywu okazał się Marek z RZ Studio.
Jak jeden strzelał, to drugi oświetlał. Jeden ustawiał modelkę, drugi kombinował nad kadrem.
To było zdecydowanie kształcące. Wiele pomysłów, jeszcze więcej dyskusji, a najwięcej dobrych rozrywki i rozwoju. Fotografie w innej wersji obróbkowej już na blogu Marka.

Edi portretowo

2011-02-11T22:12:00.000+01:00

Lubię projekty, z których wychodzi coś nieco innego niż się wstępnie spodziewałem.
Miała być komercyjna okładka, wyszedł cykl przyjemnych portretów.
Poniższe fotografie to dowód na to, że czasami trzeba tylko wykonać odpowiedni telefon, żeby zaskoczyć własnego szefa i przy okazji zrobić coś pożytecznego.

Na fotografiach Edyta "Edek" Paradowska.

Sesja egzaminacyjna

2011-01-30T11:25:00.000+01:00

Po raz kolejny sesja egzaminacyjna wlewa w serca studentów zwątpienie, hektolitry kawy i napojów wzmacniających, wysysając w tym samym czasie jakiekolwiek siły witalne. Punkty xero przeżywają swój złoty okres, a Steven Spielberg mógłby nakręcić "Poszukiwaczy zaginionych notatek".
W całym wirze wzajemnego przepytywania, wypełniania indeksów nazwiskami wykładowców i tłumaczenia koledze jak wygląda doktor, który za chwilę będzie nas odpytywał warto znaleźć bodziec, który ułatwi nam opanowanie drżenia mózgu w okopach tez, kiedy walczymy na pierwszej linii krwawej bitwy pod sztandarem zaliczenia i wpisu.
Fotografia! Czyli kilka bardziej wspominkowych niż jakichkolwiek innych kadrów z wpisów z psychologii społecznej i późniejszej nauki do kolokwium z metod jakościowych badań medioznawczych.

Niezmiernie mi miło

2011-01-18T15:35:00.000+01:00

kiedy słyszę od kogoś, że lubi oglądać moje zdjęcia. A jeszcze przyjemniej zrobiło mi się, kiedy jeden ze znajomych zaczął narzekać, że za rzadko aktualizuję bloga. Nie wiem, co oznacza rzadko, wiem jednak, że ów Paweł domagał się więcej fotografii.
Zima nie jest moim ulubionym okresem na wychodzenie z domu. O wyciągnięciu aparatu z torby i wybraniu się na zdjęcia nawet nie wspomnę. Powody są dwa. Pierwszy - wszechobecna szaruga, której nijak nie pozwala przebić się słońcu. Drugi - jest zimno!
Dziś na Lubelszczyźnie, gdzie mam przyjemność żyć było zimno, ale przez kilka godzin promienie naszej ukochanej gwiazdy docierały do ziemi. Fotografowanie przy niskim słońcu, które w magiczny sposób wyciąga kolory, kształty i coś nieopisanego z przedmiotów ma w sobie coś, co nie pozwala mu odmówić. Słuchawki na uszy, ciepły szalik i komu w drogę temu kadry.
Zacząłem od architektury. Chociaż nie, to brzmi zbyt dumnie. Z resztą, sami zobaczcie.

Od niedawna staram się szukać inspiracji (zarówno fotograficznych, jak i światopoglądowych) w niebadanych przeze mnie dotąd zagadnieniach. Ostatnimi czasy moją uwagę przykuły rośliny. Kwiaty, które rosną w moim domu nieco na tym cierpią, ale nie słyszę narzekań z ich strony. A więc - rośliny!

Pokazałem dziś już wytwór człowieka i naturę. A co jeśli połączymy obie te rzeczy? Co jeśli aparat zabierzemy do nieczynnego od bardzo dawna basenu, gdzie zamiast wody znajdziemy mech, butelki i napisy na ścianach? Pierwsze fotografie z miejsca, gdzie na pewno postaram się jeszcze wrócić!

Dyptyki dwa

2011-01-09T19:04:00.000+01:00

czyli jak znalazłem czas i siły, by wyjść na upragnione zdjęcia.
Wstyd mi się przyznać, ale ostatnio pochłaniają mnie rzeczy odmienne od biegania z aparatem w ręku. Czytam, piszę i wygrzewam się pod kocem. Kto w ogóle wymyślił, żeby w zimie wychodzić z domu?
Nie przedłużając.
Jak w tytule, czyli dwa dyptyki z dziwnie wiosennego Lublina.

W czarno-biały świat wkraczając...

2010-12-26T00:41:00.000+01:00

waż byś barwy gubił mądrze!
Święta, znakomita większość z nas z przejedzenia nie może ruszyć się od stołu. O wyjściu na zdjęcia nawet nie ma co mówić. Sam zasiadłszy w wygodnym fotelu stwierdziłem, że nowych zdjęć do obróbki brak (czekają na wywołanie), dlatego zwróciłem się do wcześniejszych kadrów w nadziei, że uda mi się wyciągnąć z nich coś świeżego. Pewien mój znajomy, pochwalił się czas jakiś temu koncertowymi zdjęciami czarno-białymi. Sam więc postanowiłem pozbyć się barw z fotografii uchwyconych na ostatnim koncercie Workplace. Jak wam się podobają w takiej odsłonie? (Kolorowe wersje we wcześniejszym wpisie)

Makbet na deskach Teatru im. Juliusza Osterwy

2010-12-05T22:28:00.000+01:00

Za oknem mróz. Ze zdziwieniem przyznam jednak, że znajduję w nim przyjemność. Spacer zwieńczony gorącą czekoladą niezwykle pozytywnie wpływa na moje postrzeganie świata. Ale nie o tym tu teraz...
Niedawno miałem sposobność być na próbie spektaklu "Makbet" w reżyserii Leszka Mądzika. Spodziewałem się wszechobecnej czerni i bladego światła. I tak tez było.

Workplace w Czarnej Owcy

2010-11-30T23:05:00.000+01:00

Znów chłopaki z punkowej grupy muzycznej z Lublina zatrzęśli w fundamentach klubem Czarna Owca. Dali koncert, o którym od dawna opowiadali - wznieśli się na wyżyny swoich możliwości. Energia sceniczna którą wytwarzają hałasując na scenie trudno mi porównać do czegokolwiek. Poniżej ciche ilustracje ;)

Poranne strzały

2010-11-17T21:46:00.000+01:00

Kilka dni temu starałem się wykorzystać poranną mgłę do realizacji pewnego projektu fotograficznego na warsztaty fotograficzne na uczelnię. Przy okazji powstało też kilka streetów. Większość z nich pozostaje jednak na chwilę obecną uwięzionych w pudełku z filmem. Ale nie wszystkie...

Powracając...

2010-11-14T19:31:00.000+01:00

do tego, co lubię najbardziej - fotografii ulicznej.

Po ucieczkach w mniej uczęszczane fotograficzne ścieżki nareszcie znalazłem czas na spacer z aparatem połączony z kąpielą w świecie nieograniczonych kadrów pchających się przed obiektyw. Pomysł na zdjęcie w autobusie był zupełnie inny, ale warunki tego wieczoru nie sprzyjały. Jednak kadr nie ucieknie, jestem pewien.

Zastanawia mnie dlaczego tak mało komentarzy pojawia się na blogu. Przecież na Facebook'u czy Gadu piszecie, dlaczego więc nie przenieść tych słów na witrynę bloga?

Zapraszam do klikania skomentuj i wypowiadania się pod postami :)

Pogoda

2010-11-12T14:13:00.000+01:00

Coraz trudniej o słoneczną pogodę na Lubelszczyźnie. Z drugiej strony głupio mi narzekać, bo kiedy to piszę, za oknem słoneczko i ciekawe niebo. Niestety pora wyzdrowieć, żeby innym razem móc fotografować. Jednak zawsze, kiedy już opuszczę jaskinię swojego domostwa mam ze sobą aparat. Niedawno jadąc na uczelnię spotkała mnie przyjemność interesującego nieba nad obozem koncentracyjnym Majdanek. Nie zastanawiając się ani chwili, zacząłem szukać kadrów.
Przyznam, że mam w sobie pewne rozdarcie odnośnie tej fotografii. Z jednej strony sielankowy krajobraz powinien budzić w nas spokój i rozmarzenie. Co jednak, jeśli na zdjęciu mamy ogrodzenie z drutu kolczastego?

Studyjnie

2010-11-07T17:42:00.000+01:00

Jeśli mam być szczery, nie wierzyłem, że przyjdzie mi pracować nad aktorskim folio i to w studiu. Los jednak lubuje się w płataniu nam figli. Z tegoż powodu nie zostało mi nic innego, jak naładować akumulatory, opróżnić karty pamięci i zabrać się za studiowanie oświetleniowego chaosu światła błyskowego
Szczegóły całej sesji i czasu przedsesyjnego zostawię na opowieści przy kawie, herbacie i innych trunkach. Zanim jednak zdjęcia, pragnę gorąco podziękować Markowi za system oświetleniowy, Robertowi za pieczę nad jasnością i właścicielom lubelskiej kawiarni Między Słowami (banner do tego wspaniałego miejsca po prawej) za udostępnienie nam części lokalu.

Sprawcami całego zamieszania są:

Modelka: Natalia Matuszek
Make up: Karolina Sułek
Oświetlenie: Robert Frączek
Fotografie: Krzysztof "Kroz" Ożóg

Big City Life II

2010-11-03T21:59:00.000+01:00

Są takie zdjęcia, które robimy na długo przed naciśnięciem migawki. To jest jedno z nich. I chociaż od dawna wybierałem się, żeby je popełnić, powstało dzięki przypadkowemu wzięciu aparatu na uczelnię. Po prostu w pewnym momencie ten kadr krzyknął "Tu jestem ślepaku!" i dał się uchwycić.

4:30... sen nie przyszedł.

2010-10-31T13:57:00.003+01:00

Ale pojechałem na zdjęcia. Po całkiem długiej przerwie w grupowym strzelaniu postanowiliśmy wybrać się na wschód słońca, a w drodze powrotnej zobaczyć kilka miejsc. Plan zapowiadał się ambitnie i z ręką na sercu mogę powiedzieć, że się udało.
Świt zastaliśmy nad j. Krasne, gdzie udało nam się zapolować na rozpadające się pomosty i nadal sprawne łódki wędkarzy. Mimo chłodu i rosy nikomu nie przyszło do głowy narzekać. 5 fotografów dzielnie znosiło przeciwności meteorologiczne.
Z tarczą słońca ponad horyzontem ruszyliśmy do Dratowa. Tam dane było nam zobaczyć cerkiew Św. Mikołaja cudotwórcy wraz z przylegającym do niej cmentarzem wojennym żołnierzy niemieckich i rosyjskich (1915 rok).
Zabytkowy dworek w Kijanach/Spiczynie przywitał nas cudownym napisem na sąsiadujących budynkach. Choć sam nie przywiozłem z tego miejsca jakichkolwiek, to znajomi nie narzekali na fotograficzną wenę.
Plener zakończyliśmy w Zawieprzycach, gdzie znajdują się ruiny zamku i oranżerii.

Świt nad Jeziorem Krasne

Cerkiew Św. Mikołaja Cudotwórcy w Dratowie

wraz z przylegającym do niej cmentarzem wojennym

Ruiny oranżerii w Zawieprzycach

A na koniec dam upust swoim imperialistycznym zapędom

fot. Marcin Najdzioński

Jerzy Bereś w galerii Sceny Plastycznej KUL

2010-10-28T00:20:00.001+02:00

W ramach warsztatów fotograficznych na studiach przyszło nam (studentom) sfotografować wystawę Jerzego Beresia, którą można zobaczyć w galerii Sceny Plastycznej KUL w Lublinie.
O samym artyście poczytać można na ten przykład TUTAJ.

Celem warsztatu było takie pokazanie ekspozycji, aby jednocześnie ująć przestrzeń, w której się znalazła - a więc samej galerii. Pomieszczenie ma w sobie niezwykłe oryginalne freski i łuki. Jednak to wszystko znajduje się poza zasięgiem systemu oświetleniowego. Trzeba więc było przygotować się do szukania innego światła. Z pomocą przyszły sceniczne reflektory.
Zabiegiem, na powodzeniu którego najbardziej mi zależało, było uzyskanie wrażenia, że galeria jest odwiedzana w chwili chwytania kadrów. Sami powiedzcie, jak wam się widzi taki eksperyment.

Street - next volume

2010-10-21T22:55:00.000+02:00

You can capture with your mind or with your heart. Sometimes with both.. but mainly street photography and analogue is with my heart and displays my feelings. Work is a technical challenge and conceptual or private architectural photography is a challenge for my mind... but the heart, the heart is street photography and when I write this, I realize it more and more.

Severin Koller

Street Photography for the Purists

by Chris Weeks

Nowa trasa przygodowa...

2010-10-18T13:57:00.000+02:00

Zdarzają się sytuacje, kiedy odbieramy najzwyczajniejszy w życiu telefon, który powoduje lawinę zdarzeń. Dokładnie tak stało się, kiedy dostałem telefon od Anny z zaproszeniem na premierę spektaklu "Nowy Raj Utracony" teatru ITP. Oczywiście zaproszenie przyjąłem z największą radością, jednak od słowa do słowa doszliśmy do wniosku, że ciekawym byłoby gdybym pojawił się na ich próbie generalnej z aparatem.
Kilka tygodni później, kiedy to załatwiane były niezbędne pozwolenia wszedłem na widownię wciąż budowanego spektaklu.
Jedna próba. Jedna szansa na złapanie ujęcia. I nie ma możliwości, że cokolwiek powtórzymy. Adrenalina mile łaskotała opuszkę palca czekającego na spuście migawki. Wszystko byłoby zbyt łatwe, gdyby automatyka aparatu radziła sobie na zadowalającym poziomie. Koniczną jednak okazała się praca na manualnym trybie dopierania ekspozycji. Kilka strzałów wprawkowych i wszystko było jasne.
Zmorą okazały się kolorowe światła, nijak nie dające odpowiedniego natężenia światła by zamrozić ruch. 1250 ISO a nadal potrzebuję 1/5 sekundy naświetlania? Wolne żarty!
Finalnie oddałem 119 zdjęć do dyspozycji teatru. Znaczy się zaraz oddam. Za kilka godzin. Dziś po prostu :)

Jeszcze ciepłe!

Teatr ITP w spektaklu "Nowy Raj Utracony"!

Nie samym streetem żyje człowiek...

2010-10-14T10:27:00.000+02:00

Są chwile w życiu każdego, kto zajmuje się fotografią, w których na jeden bodziec z otoczenia wyciągamy aparat, kadrujemy i strzelamy. Kto przeżył ten przypływ fotoadrenaliny wie, jak cudownym jest hormonem. W jednej chwili cała rzeczywistość zamienia się w ogromny znak UWAGA KADR! i nie sposób jej odmówić.
Oczywiście nie pisałbym o tym, gdybym nie odczuł podobnego zjawiska na sobie w niedalekiej przeszłości. A przeszłość owa jest niezwykle bliska - bo wczorajsza.
Uczestnicząc w zajęciach na zacnym KULu prowadzonych przez izraelskiego korespondenta musiałem siąść pod ścianą. Liczba osób była bowiem tak tłumna, że o krześle i stoliku można było jedynie pomarzyć. Oparty o framugę skupiłem się na ekranie ładowania systemu Windows wdzięczącego się na jednej ze ścian. Kiedy prowadzący zajęcia zaczął poszukiwania odpowiedniej prezentacji przed oczami stanął mi ww. znak z rzeczywistości. Szybki nur do torby ze sprzętem, zerwanie dekielka z obiektywu i szczęk lustra. Mam, mam, mam! I rzeczywiście miałem. Udało mi się jeszcze powtórzyć ujęcie na innej ekspozycji. Chwilę później wszystko wyglądało już normalnie - na ścianie zawitała odpowiednia prezentacja.
Warto nie rozstawać się ze sprzętem. Nagrodą za dźwiganie kilku dodatkowych kilogramów na ramieniu są fotografie na długo zapadające nam w pamięci. Tak poważne, jak żartobliwe czy po prostu ciekawe. Nie będę już przedłużał.

Panie i Panowie Windows w wersji Jidish!

Ka... Ka... Ka... Kazimierz Dolny!

2010-10-11T23:13:00.001+02:00

Kilka dni temu odwiedziłem przepiękny Kazimierz Dolny, lub jak ktoś woli rejsowy Kluczborg.
Oczywiście na ramię zawiesiłem pokrowiec na statyw (pomijam fakt, że nawet go nie wyjąłem) i torbę ze sprzętem. Miałem nadzieję na urokliwy zachód słońca z Góry Trzech Krzyży, jednak nie udało mi się doczekać ze względu na towarzyszy wyprawy, który wejście na szczyt zdecydowanie nie było w głowie. Niemniej jednak kilka streetowych smakołyków udało mi się zebrać z półek otoczenia.
Ale zanim do czarnobiałów. Z nieznanego mi powodu wpatruję się w to zdjęcie. Nic wyjątkowego, a jednak lubię do niego wrócić.

Od prawdziwie zaskakującej "galerii" na ścianie budynku, do romantycznej góry Trzech Krzyży. Niewiele bo niewiele, ale jednak coś pokazać mogę.

Żyję ulicą...

2010-10-06T21:19:00.000+02:00

- "Lubię street, ale nigdy nie potrafiłem zrozumieć, po co się go robi." - Takie słowa powiedział mi pewien Michał.
Nie potrafiłem mu odpowiedzieć. Mimo wielu godzin spędzonych na włóczeniu się z aparatem, nie umiałem.
Nie było możliwości, żebym poznał kryjącą się gdzieś w sercu odpowiedź siedząc w domu. Dlatego załadowałem świeży film do Zenita i ruszyłem w świat. W osiedle tak naprawdę. Ale właśnie tutaj pojawia się pierwszy aspekt odpowiedzi. Niejasne? Już tłumaczę...
Czy zrobienie dobrej fotografii jest uzależnione od wydania fortuny na dalekie podróże?
A może genialne fotografie popełnić można jedynie Nikonem D3x ze szkłem wartym dwa mercedesy?
W tym wszystkim chodzi raczej o sposób patrzenia na to co nas otacza i umiejętność wykorzystania dowolnego sprzętu, który mamy w ręku.
Od zawsze pragnąłem podróżować. Zwiedzać odległe krainy, poznawać obce kultury. Wracać do kraju, gdzie mógłbym opowiadać o spotkaniu z dziką naturą i prezentować fotografie najdalszych zakątków naszej planety. Dziś uważam, że na wszystko przyjdzie czas. A ten mój na wielkie podróże jeszcze nie nadszedł.
Wyjście na ulicę z aparatem jest jednak pewną podróżą. I chociaż nie przemierzamy ogromnych odległości, to w środku coś jest inaczej. Spotykając kolejnych ludzi, zatrzymując na kliszy czy matrycy ułamek czasu ich życia podróżujemy w nas samych.

Fotografia uliczna jawi mi się obrazami tak niezwykłymi, jak zwykłymi są fotografowane sytuacje.

Na zastrzyk gotówki czekają już dwa filmy. Ci, którzy mnie znają wiedzą, że nie należę do najcierpliwszych osób. Dlatego kiedy skończyłem film w Zenicie wróciłem do domu i... chwyciłem za cyfrowe body.

W fotografii ulicznej warto pozostawać niezauważonym. Dlatego tak często czyta/słyszy się o wyższości aparatów dalmierzowych, które swoim rozmiarem nie budzą lęku i zainteresowania innych osób. No i jest jeszcze aspekt wyższości filmu nad matrycą. Ale to już rozważania na inny wpis.

Poniższe ujęcia powstały dzięki ogromnej uprzejmości chłopaków, którzy się na nich znaleźli. Kiedy już przestali się bać Złego Pana Z Aparatem, otworzyli się przed Gościem Z Ogromnym Aparatem W Reku.

Ogromne podziękowania dla Was!

IV rok czas zacząć!

2010-10-05T20:46:00.001+02:00

Od 1go października powróciłem dumnie na uczelnię. IV rok Dziennikarstwa czas zacząć.
Zapowiada się kilka prawdziwie ciekawych projektów.
Jednak co jeśli grupa rządnych wiedzy studentów znajdzie się w sytuacji, kiedy zajęć nie ma, a oni są już na uczelni?
Ja poszedłem na zdjęcia. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że studiuję na pewnym odludziu. A najsoczystszym tematem okazał się plac apelowy i śmietnik. Choć raczej to, co pod śmietnikiem stało.
Tak na prawdę to stało obok. Bardziej pod murkiem niż śmietnikiem. No ale obok był kontener... ech, to nie ma sensu ;)

Poniżej pragnę zaprezentować wybrane aspekty procesu twórczego, który towarzyszył kreacji powyższych fotografii. A mówiąc po mojemu BACKSTAGE (z nieocenionym udziałem Pawła):

Czy można zobaczyć drukowanego Kroz'a?

2010-09-29T16:25:00.006+02:00

Główną informacją jaką należy wynieść z niniejszego posta jest moje

pierwsze poważne zlecenie jako fotografa!

19tego września odbywała się III rekonstrukcja bitwy pod Tomaszowem Lubelskim - największej pancernej potyczki kampanii wrześniowej. Oficyna wydawnicza Kagero, która wydaje takie magazyny jak Militaria XX wieku potrzebowała fotografa. Tak się ciekawie złożyło, że niedługi czas wcześniej kontaktowałem się z nimi w celu nawiązania współpracy. Szczegóły ustaleń pominę, ponieważ nie wnoszą niczego ważnego do omawianej kwestii.

W środę, 15.09.2010 AD, dostałem telefon, że potrzebny jest fotograf na ww. rekonstrukcję. Ucieszony jak koala z nowego eukaliptusa oznajmiłem swoją gotowość, mobilność i czego tylko potrzebują - jadę. Jedynym problemem okazał się brak odpowiednio długiego obiektywu. Moje 105 mm było stanowczo za krótkie. I jak tu wierzyć, że rozmiar nie ma znaczenia. Z pomocą przyszedł Zbyszek P., któremu raz jeszcze ogromnie dziękuję. Sigma 70 - 300 sprawiła się znakomicie. Pierwsze używanie tak długiego szkła nauczyło mnie wiele. Zarówno w sposobie kadrowania, jak również w trzymaniu całości sprzętu. Mankamentem był brak VRki w obiektywie, ale bez tego da się obyć.

Spod mieszkania do Dąbrowy Tomaszowskiej (miejsca rekonstrukcji) mam 123 km. Oznaczało to niecałe dwie godziny w samochodzie typu pożyczony. Po drodze Zamość, na który niestety nie znalazłem czasu ani w drodze do celu, jak powrotnej. Znalazłem jednak inne ciekawie miejsce, do którego mam gorącą ochotę powrócić w chwili ładniejszej pogody. No, ale do rzeczy...

Na miejscu przywitał mnie trawiasty parking otoczony błotnymi ścieżkami. Już na samą myśl o wyjeżdżaniu stąd po rekonstrukcji napełniała mnie załamaniem nerwowym i wizją wizyty w myjni zanim dane mi będzie zjeść kolację. Nie pozostało mi jednak nic innego jak przejść przez bramkę mundurowych i zacząć realizację zlecenia. Wisienką na torcie była plakietka, o której marzyłem od trzech lat. Może to i głupie, ale ganianie po miejscu jakiegoś wydarzenia to jedno, ale robienie tego z plakietką na szyi, to zupełnie inna bajka.

Poniżej zamieszczam fotografie z rekonstrukcji. Jednocześnie zapowiadam z dumą, że w wersji kolorowej można je będzie zobaczyć w najnowszym numerze Militariów XX wieku, który powinien być dostępny w połowie października.

World please... Wait for me.

2010-09-24T23:03:00.001+02:00

Ale świat na nas nie czeka. Nie czekał i nie będzie. Dlatego znajdujemy coraz to nowe sposoby chwytania w dziurawe zmysły tego, co trwa dookoła. Staramy się złapać uciekający czas. A kiedy kończymy wracamy do domu spokojniejsi, że mimo iż świat nie czekał, udało nam się nie pozwolić mu całkowicie uciec.

Moby na dziś.

Na poniższe fotografie czekałem długo. Głównie dlatego, że chciałem sprawdzić korpus wyciągnięty z szafy. Dodatkowo marzyło mi się stanięcie oko w oko z ulicą. Początki bywają trudne, ale nie można się zrażać.

Purystów gatunku z góry przepraszam, jednak na Leicę mnie nie stać!

Nikon F80 na filmie Kodak Farbwelt 100

obiektyw 50mm 1.8

Te, to już inna bajka.

Zenit ET z filmem Kodak Farbwelt 100

Obiektyw na korpusie: 37mm 2.8

Kraków? Proszę bardzo!

2010-09-21T22:22:00.001+02:00

Dostałem maila. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie jego treść.

Witaj,

Twoje zdjęcie (zał.), wysłane na konkurs fotograficzny Szkoły Mistrzów Fotografii, zostało zakwalifikowane do grupy zdjęć, które chcielibyśmy umieścić na wystawie "Czas, Ludzie, Wydarzenia. Rok w fotografii Gazety Wyborczej" we krakowskiej galerii Camelot (od 2 października).

Mowa o poniższym zdjęciu:

Zafundowało mi to ogromny zastrzyk wiary w siebie i słuszność włóczenia się z aparatem po ulicach nie tylko polskich, ale i (jak w tym przypadku) chorwackich.

Chyba czeka mnie podróż do Krakowa...

Workplace II

2010-09-15T11:14:00.000+02:00

Dla miłośników lubelskiego zespołu Workplace poniższe zdjęcia będą nie lada gratką.

Dla tych, którzy widzieli poprzednie ujęcia związane z chłopakami poniższe powinny być miłym zaskoczeniem.

Zmierzyłem się z fotografią nigdy wcześniej nie praktykowaną przeze mnie tak poważnie.

Efekty oceńcie sami.

(więcej pojawi się niebawem na ich MySpace'ie)

Z szuflady

2010-09-13T20:08:00.000+02:00

Zero pisania, tłumaczenia, gadania. tylko zdjęcie wyciągnięte z szuflady.

Workplace!

2010-09-11T22:55:00.000+02:00

Pół dnia spędziłem słuchając Workplace'ów. W ciasnym pomieszczeniu, na czterech ogromnych piecach...
Kiedy wyszedłem z próby i starałem się wpaść na jakiś pomysł dotyczący fotografii, towarzyszył mi pisk, huk i łomot w głowie. Ale jednak coś pstryknęliśmy. Rola fotografa i menedżera zespołu prawdziwie mi odpowiada :)

Karol Iwaniak (Gitara rytmiczna i wokal)

(Od lewej) Maciek, Szalak, Karol, Krzysiek

Maciek Iwaniak (gitara basowa)

Krzysiek Murat (Gitara prowadząca i backing wokal)

(Od lewej) Krzysiek, Karol, Maciek, Szalak

(Od góry :) ) Maciek, Krzysiek, Karol

(Od lewej) Krzysiek, Karol

(Od lewej) Szalak, tyłek Krzyśka, tyłek Karola, tyłek Maćka

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

A na koniec mały backstage

Muzyka Workplace'ów

Plony...

2010-09-07T00:17:00.000+02:00

Ansel Adams powiedział kiedyś: Dwanaście świetnych fotografii każdego roku to wspaniały plon.
Od dziecka miałem słabość do tłumaczenia sobie świata cytatami mądrych osób. Do dziś mi tak zostało.
I tak wracając z plenerów fotograficznych ze świadomością, że nie udało mi się zrobić ani jednego godnego uwagi zdjęcia, o Fotografii już nie wspominając, jak mantrę powtarzam słowa szanownego Pana Adamsa.
Dziś również je powtarzałem, powtarzam nadal, może nad ranem przestanę...

Dobra fotografia + dobra muzyka = dobra zajawka na cały dzień

2010-09-02T11:00:00.003+02:00

Często, może nawet zbyt często oglądam fotografie innych. Przyznaję otwarcie, że potrafię spędzić cały dzień poznając fotograficzny dobytek ludzkości. Znajduję tam błędy, które kiedyś popełniałem i takie które popełniam. Kiedy zaczynałem fotografować świadomie zapytałem kilku znajomych, co zrobić, żeby fotografować lepiej. Według nich recepta była niesamowicie prosta - oglądać, oglądać i ćwiczyć.
Całkiem mocno wbiłem to sobie do głowy, bo od tamtego czasu sporo oglądam ;)
Przy dzisiejszej liczbie prac w sieci przydałoby się coś na kształt sita odsączającego część z nich. Warto jednak zanurzyć się w ocean pixeli, by czasami, tylko czasami trafić na coś, po kontakcie z czym zmuszeni jesteśmy umówić wizytę u dentysty - bo właśnie szczęka upadła nam na podłogę i wypadł nam ząb z wrażenia.
Jakiś czas temu prezentowałem jedną z takich fotografii, dziś przyszedł czas na kolejną. Autorem tego cuda jest Łukasz Suchorab z Lublina, gdyby ktos okazał się zainteresowany pracami Łukasza odsyłam na jego autorskiego bloga.

fot. Łukasz Suchorab

W tytule posta wspominałem też o dobrej muzyce. Tutaj nie będę się już tak rozwodził, bo jednak tematyka bloga na to nie pozwala. tak więc KLIK i życzę miłego słuchania.

Veliki Prolog

2010-08-30T23:14:00.002+02:00

Bez przedłużania - Kilka z fotografii użytych w prezentowanej już diaporamie.

15. sierpnia w chorwackiej miejscowości Veliki Prolog odbywają się uroczystości z okazji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Na ulicach miasta pojawiają się liczne stragany i stoiska z jedzeniem. Obok popularnych chorwackich potraw, można skosztować pieczonych młodych jagniąt. Są odpowiednio przygotowywane, by później nabić je na rożna i upiec wzdłuż drogi. Jednocześnie nad paleniskami znajduje się około czterdziestu jagniąt. W każdej chwili można podejść do jednego z wyznaczonych stanowisk w celu zakupienia upieczonego mięsa na wagę. Przez cały dzień miejscowość odwiedzana jest przez ponad 10 tysięcy ludzi.

Premiera nowej diaporamy!

2010-08-28T15:09:00.002+02:00

Ok, miała być nieco inna, jednak pojawiły się pewne nieprzewidywane problemy lingwistyczne, które nieco spowalniają prace. Niemniej jednak prezentowany projekt i tak miał powstać. Jest to jeden z dwóch pomysłów na prezentację zebranego materiału.

Nie przedłużam już i oddaję w wasze ręce najmłodsze dziecko ART BY LIGHT project:

http://www.youtube.com/watch?v=niJtygKykYU

Ogarniam.

2010-08-27T15:01:00.000+02:00

Byłem w Sandomierzu.
Wczoraj.
Na rynku jest wystawa fotografii powstałych podczas powodzi. jej wyjątkowość polega na rzadko spotykanym spojrzeniu na fotografowany temat - z lotu ptaka. Plansze stojące na rynku starego miasta są prawdziwie ciekawe.
Jednak to, co najlepiej zapamiętam z wizyty w mieście gdzie San domierza do Wisły będzie pewien zakład fotograficzny...

Nie wierzyłem własnym oczom. Wszedłem, usiadłem i przez kilka minut nic nie mówiłem, tylko patrzyłem.

No, ale nie o tym tu teraz...

Ogarnąłem już fotografie z wiecznie ciepłej, słonecznej i gościnnej Chorwacji. W tym roku pojawił się ogrom albumowych pstryków, ale taka fotografia tez jest ważna.
Dwanaście dni na miejscu. tak naprawdę niezbyt dużo czasu poświęconemu fotografii, więc plon w postaci blisko 20 fotografii, które można pokazać w pełni mnie satysfakcjonuje.


Pilnował parkingu w Tucepi. A przy okazji starał się sprzedać złotego merca.

Jeden ze skoczków nad modrym jeziorem w Imockach w chwili lotu.

Chorwat chroniący się przed słońcem. Codziennie grali w karty, któregoś dnia pozwolili mi im towarzyszyć z aparatem.

Nie ma to jak piękne plaże nad Adriatykiem.

Dachy Dubrovnika również wymagają troskliwej opieki.

Trzy fotografie organów morskich w Zadarze. Fale wpływające do mechanizmu powodują powstawanie najprawdziwszej muzyki.

Mam nadzieję, że do końca tygodnia uda mi się przygotować fotograficzną niespodziankę. Ale na chwilę obecną - cicho sza!


Na koniec portret siostry. Bo nie taki ze mnie zły brat, jak mnie malują.

Odmeldowuję się przy dźwięku migawki,
Kroz

Wyjazdy - powroty. Wzloty - upadki. Fotografia.

2010-08-24T12:53:00.000+02:00

Kiedy wracam do domu z wszelakich podróży (których ciągle mi mało) zwlekam z rozpakowaniem bagaży.
Teraz, kiedy pozbawiono mnie surowego chorwackiego krajobrazu sprzed oczu, obiecałem sobie jak najszybciej opróżnić walizkę i kartę pamięci aparatu. Następnie wszystko posortować, posprzątać i zachować się jak na dorosłego przystało ;)
Jest wtorek, pobiłem więc swój rekord i już po dwóch dniach zabieram się do układania materiałów. Zanim jednak do tego zasiądę na biurku postawiłem gorzką herbatę, która ostatnio poprawia mi myślenie i tabliczkę czekolady Studenckiej z bakaliami.
Zdecydowanie wolę samochodowe podróże od lotów pomiędzy lotniskami. I wiem, że nie jestem osamotniony w swoich upodobaniach. Przemieszczając się w ten sposób (zwłaszcza własnym autem) w każdej chwili możemy zmienić trasę, zatrzymać się na kawę w przydrożnej budce z desek z dumnym napisem BAR nad okienkiem, czy chociażby odpocząć wpatrując się w do tej pory uciekający świat.
Po raz kolejny odwiedziłem Chorwację. Niestety ten rok nie obfitował tak licznymi spotkaniami z tamtejszą kulturą jak ubiegły, chociaż pozostaję mocno zadowolony z ogromu wspomnień. Ten rok był zdecydowanie mocniej... osobisty.
Dzisiejszy wieczór upłynie pod znakiem obróbki graficznej fotografii, składania pierwszego w życiu fotocasta i nerwów, czy na filmach pojawią się udane kadry.
Poniżej zdjęcie bardziej wspominkowe niż zazwyczaj tu prezentowane. Ale przecież fotografia to nie tylko to co nas otacza, ale także my i nasi przyjaciele.

Ja wiem... przepraszam.

2010-08-06T23:22:00.000+02:00

Kurde, kolejnego posta zaczynam od przeprosin długiej przerwy. Ech!
Nic mnie nie tłumaczy, nawet tygodniowa wizyta w szpitalu i ogólne zniszczenie organizmu.
Niemniej jednak do sedna.

Odwiedził mnie serdeczny Przyjaciel, o którym była już kiedyś mowa. Kiedy zobaczył, co chowam za kanapą oczka rozświetliły mu się jak niebo w gwieździstą noc, a na całą sesje zdjęciową nie musiałem go długo namawiać.
Powstało około 70 fotografii. Co najciekawsze - te, które wydawały mi się najciekawsze na ekraniku w aparacie, teraz kiedy widzę je na monitorze zdają się być mocno takie sobie.
Poniżej pojawią się trzy, które wg mnie wyszły najlepiej... a może po prostu tylko na obróbkę tych miałem pomysł.

Teraz opuszczam granice naszego pięknego kraju. Wrócę, kiedy skończą mi się rolki filmu i wyczerpią karty pamięci. Cel podróży pozostanie na razie tajemnicą, ale po powrocie mam nadzieję zaprezentować tu pokaźny materiał.
Ha, jeśli silna wola pozwoli, to może uda mi się tam pisać coś na kształt dziennika...

Adios!

Nie lubię samograjów.

2010-07-09T19:49:00.002+02:00

Jak w tytule. Ogromnie buduje mnie zrealizowanie dobrego/ciekawego materiału z wydarzeń raczej codziennych czy niezbyt ciekawych.

Jakiś czas temu pojawiły się tutaj kadry z cyklu "The Lemmings", który okazał się niezłym sukcesem.
Poniżej jedenaście fotografii z akcji krwiodawstwa przygotowanej przez JS-2010 Lublin Związku Strzeleckiego Strzelec Organizacji Społeczno-Wychowawczej.

Jeśli możecie oddać krew, pomyślcie, czy nie jest to dobry sposób by pomoc drugiemu człowiekowi.

Więcej informacji o oddawaniu krwi i spokrewnionych z tym akcjami na stronach:

http://krewniacy.com.pl

http://www.oddajkrew.pl/

http://www.darkrwi.info.pl/

Aż mi głupio.

2010-07-06T21:07:00.001+02:00

Od dawien dawna się tu nie pojawiałem.
Potem poczyniłem próbę, ale niestety nie działało to wszystko tak, jak powinno. Coś się przesuwało mimo, że tego nie chciałem, a fotografie nie ładowały się w odpowiedniej kolejności.

Jednak nagromadzenie fotografii, które chciałbym tu umieścić się zwiększa i znów postanowiłem zmierzyć się z elektronicznym przeciwnikiem.

Po pierwsze prywatne info: zdobyłem wyższe wykształcenie! Co prawda na chwile obecną w wersji licencjackiej, ale zawsze.

Wystawa The Lemmings wisi nadal w restauracji U Fotografa w Lublinie. Niezwykle ucieszyłem się widząc ją jako część wystroju pubu na lubelską Noc Kultury.

------------------------A teraz do fotografii-------------------------------------

Nie mam cierpliwości znów walczyć z rowerowymi fotami, ale kiedyś, kiedy nic sensownego nie wskoczy mi na karty pamięci zacznę przeszukiwać zakamarki fotograficznego archiwum i z pewnością pojawią się tutaj i te ujęcia.

Poniżej trzy kadry, które są jednak nieco inne od fotografii, którą zazwyczaj popełniam. o ile zdarzało mi się już bawić przy użyciu statywu do wschodów/zachodów słońca naszej planety, to tego typu krajobrazów jeszcze nie czyniłem.

FOTOGRAFIA USUNIĘTA PRZEZ AUTORA ZE WZGLĘDÓW PUBLIKACYJNYCH!

Za powyższe zdjęcie serdecznie pragnę podziękować Piotrusiowi i jego rodzinie, bez których ten kadr nie miałby szansy zaistnieć przed moim obiektywem. To dowód na to, że w każdej fotografii najważniejszy jest człowiek. Niestety wielu z nas o tym zapomina i stara się unikać obecności człowieka tak w kadrze, jak obok fotografa. Żeby uciszyć ewentualne protesty - owszem, w pewnych kadrach, czy dziedzinach fotografii obecność sztafaży w postaci ludzi jest nieporozumieniem :)

Niemniej jednak, mając ustawiony kadr bez Piotrusia zabierałem się do naciskania migawki. I w tej chwili wspomniany osobnik wszedł mi kadr, a ja ie potrafiłem wytłumaczyć się sam przed sobą, dlaczego od razu nie zobaczyłem tej fotografii takiej!

Na całe szczęście bogowie fotografii okazali się dla mnie łaskawi.

Poniższe fotografie wydawać by się mogły niezwykle podobne, czy wręcz różniące się jedynie obróbką, jednak wersja kwadratowa nie jest przyciętą wersją poziomą. Powstała jako odrębne ujęcie.

Darłówko, bo tam powyższe trzy fotografie zostały popełnione to magiczna miejscowość, w której po raz pierwszy zetknąłem się z morzem. Do dziś, mimo upływu nie tak wielu, ale nadal kilku lat dokładnie pamiętam ten moment.

To już mój drugi wyjazd w to miejsce trwający dokładnie weekend. Poprzedni miał miejsce rok temu. Wtedy też przywiozłem kilka fotografii, na które nie miałbym najmniejszych szans w mieście. Dwie z nich pojawiły się później na mojej pierwszej wystawie.

Morał jest krótki i niezwykle prosty: jeżeli możemy ruszyć się z domu, zróbmy to. I zabierzmy ze sobą sprzęt fotograficzny.

Pozdrawiam i do przeczytania następnym razem,

Kroz

I'm back!

2010-06-08T11:55:00.000+02:00

Stanowczo za długo mnie tu nie było, jednak obowiązki studenta wezwały na pospolite ruszenie.
Ale od dziś mam wolne od studiów, więc pora skoczyć w ocean fotograficznych doznań!

Na pierwszy ogień fotografie z otwarcia wystawy The Lemmings, która (ku mojemu zdziwieniu) pozostała na ekspozycji w Noc Kultury!

Tyle, jeśli chodzi o otwarcie.

-------------------------------------------------------------------------------------

Poniżej coś z innej beczki. Tryptyk miłosny, można rzec.

Krótka opowieść o nieprzemijaniu, nierdzewieniu i niegaśnięciu.

Kolejny koncert Workplace!

2010-05-30T23:40:00.001+02:00

Miałem nadzieję, że uda mi się do tej pory już pokazać Wam zdjęcia z otwarcia The Lemmings, jednak na to przyjdzie nam wszystkim nieco poczekać.
W między czasie byłem na koncercie zespołu Workplace. Event zdarzył się 28mego maja w Lublinie. Poniżej kilka z kadrów.

Na dziś to tyle. Idę spać, albo czytać instrukcję lampy błyskowej! Muszę się niebawem ogarnąć na tyle, żeby napisać poważny, długi, inteligentny post traktujący o fotografii.
Obiecuję, że ta chwila nadejdzie!

Kilka nowych kadrów, bo dawno mnie tu nie było.

2010-05-23T18:52:00.000+02:00

Przede wszystkim skończyłem pisać licencjat! Wyszło tego 63 strony, a to już jakiś wynik :)

O i zrobiłem sobie autoportret!

A z nowych kadrów, nadających się do pokazania jest... trzy:

To jeszcze The Lemmings.

Pierwsza część cyklu wisi od piątku w U Fotografa na ul. Rybnej 13 w Lublinie.

To też z The Lemmings, ale już raczej oderwane od samego cyklu.

Jednak obrazkowo całkiem przyjemne w odbiorze.

A to moja pierwsza próba z fotografowaniem jakiejkolwiek faktury.

Całkiem przyjemna rzecz w uwiecznianiu na matrycy.

Chciałem porobić więcej, ale pogoda nie pozwoliła zsyłając na mnie chmurę pełną deszczu.

Prasa górą i na górze!

2010-05-20T20:43:00.001+02:00

Fotografie z dzisiejszego wypadu na... a to niech zostanie naszą słodka tajemnicą.

Anna K. dzielnie wypełzała na miejsce przeznaczenia.

Przez dłuższą chwilę wypełzywała.

Paweł W. czyli człowiek pilnujący porządku.

Wiśnia nie był czereśniak i też wlazł.

Pogoda była wyjątkowo zachęcająca, ale co to dla nas!

No tak, Anna K. i jej poza na PONY.

Czy jej wzrok nie mówi "Pawle, dlaczego psujesz kadr w którym jestem!" ?

Wyczołgująca się Magda W.

Swoja drogą całkiem udana fotografia.

Ostatnie ustalenia.

Paweł W., Damian W., Bartosz S. i Anna K.

Prawie całość grupy prasowej.

Jan P., Piotr Z., Katarzyna W., Magda W., Katarzyna K., Małgorzata P., Łukasz Z., Damian W.,

Krzysztof O., Anna K., Paweł W., Bartosz S.

To co, kiedy kolejne tworzenie kadrów?

Stało się!

2010-05-19T21:36:00.000+02:00

Dziś mogę już oficjalnie podać: The Lemmings doczekał się premiery!

- Analogowy Street -

2010-05-19T10:26:00.000+02:00

Od pewnego czasu biegam po Lublinie strzelając F80.
Są to głównie fotografie streetowe.
Poniżej pierwsza paczka...

No i działo się :)

2010-05-15T14:03:00.000+02:00

Ze znajomymi w lubelskiej knajpie "U Fotografa"!

Okładka "The Lemmings"!

2010-05-11T16:53:00.002+02:00

Jak wam się podoba?

Co o niej myślicie?

Piszcie!

The Lemmings

2010-05-10T21:58:00.000+02:00

Z robotnikami, którzy remontują mój blok coraz swobodniej się pracuje. A raczej to oni czują się coraz swobodniej przed obiektywem. Niestety niebawem skończy się ich praca za moim oknem. Dopytują się już o obiecana płytkę ze zdjęciami. Mam nadzieję, ze im się spodobają.

Poniżej kilka nowych kadrów z materiału "The Lemmings":

Na zakończenie będę, jak zawsze, chciał przygotować pokaz fotografii z muzyką. Jeśli macie pomysł do jakiego utworu pasowałyby te kadry - napiszcie!

Uciekam do pisania pracy licencjackiej!

Kadry leżą na ulicy.
Ujęcia wiszą w powietrzu.
Fotografie są w każdym z nas.

2010-05-07T09:01:00.001+02:00

Jestem bliżej końca niż początku pisania pracy licencjackiej. Zacząłem nawet wierzyć, że może wyjść z tego coś ciekawego. Sam przed wiele rzeczy sobie pookładałem przygotowując się do niej.

Szukam sposobu na bezpieczne przechowywanie wystawy "czas niezatrzymany". Niebawem, bo już za tydzień muszę odebrać ją z Bychawskiego Centrum Kultury. Jest szansa, że zostanie pokazana w MDK 2 w Lublinie. Ale prędzej czy później przyjdzie moment, kiedy będę musiał gdzieś ją odłożyć w domu. I tu zaczynają się schody. W pudełku po butach nie chciałbym tego trzymać, a profesjonalne portfolio na fotografie 30x45 cm kosztują ok. 150 zł. Jeśli ktoś ma jakiś pomysł co zrobić, będę wdzięczny.

Miałem dostawę filmów do F80! Niemożliwie się cieszę. 10 sztuk Kodak Farbwelt 100 ISO prawdziwie raduje moje oczy. Wcześniej zrobiłem jeden taki film i byłem mocno zadowolony z wyników. Praca na kliszy jest dla mnie czymś nowym, ale ma w sobie coś magicznego, więc staram się w to wchodzić. Jeśli los da, to postaram się zorganizować w domu ciemnię i nie latać z filmami BW do labów i po znajomych.

Przygniata mnie chęć/potrzeba zakupów z działki fotograficznej. Jako, że zacząłem ostatnio bawić się balansami kolorów, boje się, że przekłamania na monitorze mojego laptopa są zbyt duże, żeby sobie na nie pozwolić. Przydałby się więc monitor z prawdziwego zdarzenia. A do tego może jakiś mocny graficznie PC do obróbki... Ech... Ha, to może kupiłbym sobie od razu oryginalnego PS CS5 albo chociaż CS4... Aktualnie używam GIMPa, z którego jestem mocno zadowolony, jednak Photoshop jest standardem i wypadałoby umieć się posłużyć tym potężnym narzędziem.

Wczoraj natknąłem się w sieci, konkretne na forum.eikona.lublin.pl, na fotografię, która niesamowicie czule połechtała moje receptory estetyczne. Prezentuję poniżej:

Jak jeszcze jakieś kadry wpadną mi tak mocno w oko, nie omieszkam ich tutaj pokazać.

Do przeczytania kiedyśtam!

Over and Out

Zapraszam serdecznie!

2010-05-06T14:46:00.000+02:00

Niesamowicie przyjemnie jest widzieć, jak znajomi odnoszą sukcesy. Zwłaszcza na polu, które i mnie jest mocno znane. Dlatego serdecznie zapraszam na wernisaż fotografii, którego plakat jest powyżej.

Weźcie ze sobą znajomych, rodziny i całą masę innych osób.

A jeśli spotkanie kogoś na ulicy, to też mu o tym powiedzcie.

Nie dajmy umrzeć fotografii na papierze!

2010-05-04T12:02:00.000+02:00

Dziś tylko kilka świeżych kadrów.
Na początek krajobrazy z bliskich Lublinowi Sobianowic:

A teraz kilka dokumentujących to, co dzieje się tuż obok.

Czyli remont bloku.

Do przeczytania następnym razem!

Lessons Learned

2010-04-30T22:25:00.000+02:00

1. Fotografia to seria wyrzeczeń... ale nie tylko dla fotografa.
Wyjątkowo ważna w tej kwestii jest nieprawdopodobna wyrozumiałość rodziny i bliskich.
Wpadanie do domu tylko na chwilę wystarczająco długo, żeby zgarnąć z podłogi torbę i statyw jest na porządku dziennym.
Rzucanie słuchawką ze słowami "nie mogę bo mi światło ucieka" to również coś, do czego warto się przyzwyczaić. Jeśli nie z miłości do fotografa, to z chęci ograniczenia sobie nerwów.

2. Na plener zawsze jest czas.
Nawet jeśli go nie ma.
Wszelkie obowiązki mogą być wykonane "zaraz", "później" lub (co najgorsze) "jak wrócę".
Fotograf będzie się starał, ale najpierw wyselekcjonuje fotografie.
W tym przypadku również nic nie dadzą nerwy.

3. Jedzenie?
Nie samym chlebem żyje człowiek... ale każdym kadrem, który pochodzi z rąk bożych.
To bardzo ważne, żeby zrozumieć zdarzające się u fotografa zaniki czynności biologicznych. Wynika to z niezwykle silnych bodźców, które dochodzą do mózgu po reakcji chemicznej spustu migawki z palcem.
Wyprzedzając pomysłowych - odcięcie palca nie zatrzymuje reakcji!

4. Finanse...
...to dla żon fotografów niezwykle bolesny temat.
Jednak sami fotografowie potrafią oszczędzać. Nie kupią sobie nowych spodni, garnituru, czy rękawiczek, ale na nowe szkło czy chociaż filtr zaskórniaki zawsze się znajdą.

Ciąg dalszy nastąpi, jak coś wpadnie mi do głowy ;)

In the morning...

2010-04-30T06:54:00.000+02:00

Tym wpisem pozbywam się ustalonej wcześniej regularności.

Zauważyliście, że po satyrycznych (jeśli możemy je takimi nazwać) serwisach plączą się całkiem przyjemne fotografie?
Dla przykładu dwa demotywatory:

To są wg mnie poważnie ciekawe zdjęcia, jednak zobaczyłem je dopiero przeglądając wspomniany wcześniej serwis. A szkoda...

Jeśli lubicie oglądać fotografie an wysokim poziomie, ale nie możecie ich znaleźć w czasopismach i internetowych magazynach, polecam serwis 990px.

To na razie tyle.

Więcej innym razem!

o miniony FDB słów kilka.

2010-04-28T23:18:00.001+02:00

No i się odbyło. Całkiem sympatycznie nawet bym powiedział.
Fotograficzne Dni Bychawy uznaję za zamknięte!
11 uczestników finalnie dotarło na warsztaty.
Prelegenci też zadowoleni.

Nie mam weny na dłuższy wpis, dlatego wstawię panoramkę z uczestnikami i nie tylko:

http://www.panoramiczni.pl/front/panoramiczni/panorama/3146/

i po FDB

2010-04-25T23:07:00.001+02:00

Padam na twarz.
Dlatego post pojawi się dopiero jutro.

Przepraszam i pozdrawiam.